Αυτό ακριβώς.
Καποιες φορες σκοτεινιαζεις χωρις λογο. Ή καλυτερα με την παραμικρη αφορμη. Οταν πελαγωνεις, να θυμασαι πως ολα ξεκινουν απο σενα.
Τα βράδια, αγαπώ τον
Πειραιά. Αγαπώ τα φώτα του, την διάσπαρτη
κίνηση του. Αγαπώ τις παρέες του, τους
δρόμους του, τα καφέ του. Είναι οι κρυφές
του ιστορίες, οι ράδιο αρβύλες του, η
ζωή του. Κάθε σημείο του, αποτελεί για
κάποιον μια ανάμνηση. Κάποιες φορές τις
μοιράζομαι και γώ, χωρίς να μου ανήκουν.
Κάποιες φορές ταυτίζεσαι
με τραγούδια, που δεν περίμενες ποτέ. Κάποιες φορές έχεις την απαίτηση τα τραγούδια αυτά να θυμίζουν και στους άλλους, μόνο εσένα. Να νιώθεις τυχερός που ανακαλύπτεις
πλευρές σου, που δεν ήξερες πως υπήρχαν.
Τελικά, τα μέτρα και τα σταθμά της ζωής
μας, ίσως να είναι περισσότερο ποσοτικά
παρά ποιοτικά.
Τις νύχτες, αγαπώ παλιές
φωτογραφίες. Αναγνωρίζω πρόσωπα και
τον εαυτό μου. Μέρη και καταστάσεις που
δεν θυμάμαι πιά.
Να μήν φοβάσαι τη
λησμονιά. Κάπου, σε κάποιον, κάποτε
άφησες ένα ανεξήτηλο σημάδι. Μια εικόνα.
Μπορεί να μην το μάθεις ποτέ. Να σαι
σίγουρος πως το έχεις κάνει. Και όταν
αμφιβάλλεις, να θυμάσαι πως οι άνθρωποι
αλλάζουν. Δέν φταίς εσύ. Πολλές φορές
το “άπειρο” κρατάει μόνο μια στιγμή.
Και κάποια άπειρα είναι μεγαλύτερα απο
άλλα.Ίσως σε κάποια κομμάτια σου να είσαι το μεγαλύτερο.
Άν σε αγαπούν να μάθουν
να στο λένε. Κι αν δεν στο πούν να μαθείς
να το νίωθεις. Να είσαι ευγνώμων για
τους ανθρώπους δίπλα σου. Έχουν αναγνωρίσει
κάτι, το οποίο μπορεί να μην δείς ποτέ.
Μήν βασανίζεσε με το γιατί.
Μείνε απλά στο γεγονός πως υπάρχουν
άτομα που θα απαντήσουν στο τηλεφώνημα
σου στις πέντε το χάραμα σαν να είναι
το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Να χαίρεσαι που υπάρχουν άνθρωποι που ξενυχτάνε για σένα. Μάθε να τους στηρίζεις, όσο και όπως σε στηρίζουν.
Όταν έχεις πονέσει, κάτι έχεις κάνει κάλα. Μήν φοβάσαι όταν φθάνεις στα άκρα, αυτές οι στιγμές είναι που χτίζεις τον εαυτό σου. Όταν σε σιχαίνεσαι, μάθε να μην αφήνεις τους άλλους να κάνουν το ίδιο.
Είμαστε τα κομμάτια που μας αποτελούν. Ακόμη και άνθρωποι που μας γεμίζουν, που είναι σημαντικοι, βαθεια μέσα μας ήταν δική μας επιλογή. Κάποιος κάποτε, σε επέλεξε και πάλεψε για σένα. Όπως έκανες και εσύ.
Δέν έχει νόημα να προσπαθείς να αφήσεις το στίγμα σου. Άν το κάνεις, το κάνεις άθελα σου. Με λέξεις, πράξεις, μυρωδιές και εικόνες. Οι ουλές που αφήνεις στους ανθρώπους, δεν χρειάζεται να ναι απο κάτι κακό. Γιατί στο μακρινό μέλλον, αυτό που σε τσακίζει απο το παρελθόν είναι οι καλές αναμνήσεις.
Δεν φοβάμαι να τσαλακωθώ. Μην φοβάσαι ούτε εσύ.
Τα βράδια αγαπώ εμένα. Λίγο πριν κοιμηθώ, λέω στον εαυτό μου την πιο ειλικρινή καλημέρα.
Να μας αγαπάτε έμας τους γκρίζους ανθρώπους που καταβάθως είμαστε πράσινοι.
