Θυμάμαι τον εαυτό μου στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου. Να θολώνω με την ανάσα μου το τζάμι και να πιστεύω πως καταβάθως είμαι, όλα όσα λέω στους άλλους πως είμαι.
Ύπαρχουν κάποιες στιγμές, που μέσα σου ξέρεις πως δεν θα σαι ο ίδιος άνθρωπος μετά απο αυτές. Μικρές στιγμές, που τρίζεις τα δόντια σου και φοβάσαι.
Δεν έχω τίποτα πια να κάψω.
Όλες οι μέρες μοιάζουν ίδιες.Θα έπρεπε να νιώθεις μια ασφάλεια για αυτό. Αλλά δεν είσαι έτσι. Ποτέ δεν ήσουν.
Όλα πάνε μπροστά μα εσύ στέκεσαι εκεί. Νομίζω, πως πια είναι αργά.
Και να ξέρεις, πονάει και στεναχωρεί, να μην έχεις πια αυτή τη φλόγα στο βλέμμα.
