Αποτελουμαι απο μια σειρα μαλακισμενων αντιληψεων. Υπερβολη, κυκλοθυμια, θλιψη απο το πουθενα, αναγκη για επιβεβαιωση. Μπορω να συνεχιζω για ωρες. Ειλικρινα. Ημουν ομως ο ανθρωπος των αλλων. Και αυτο εκανε τα πραγματα λιγο καλυτερα. Πολυ καλυτερα.
Δεν θα ξεκινησω, παλι, τις μαλακιες περι Π και αυτοδημιουργητων κουταλιων. Οσο και να μην φαινεται, αυτο το ποστ δεν ειναι για μενα.
Δεν ξερω τι μου φταει πιο πολυ.
Οτι δεν μπορω; Οτι δεν με αφηνεις; Οτι πιστευω σε μενα πιο πολυ απο οτι θα επρεπε;
Ειλικρινα, δεν ξερω.
Δεν ξερω τι νοημα βγαζει ολο αυτο. Ισως να ειναι απλα μια διαπιστωση ενος εγωκεντρικου ανθρωπου.
Αυτο το ποστ δεν ειναι για μενα. Δεν ξερω ομως, πως να το κανω να μην ειναι για μενα.
Το να βουλιαζεις τον εαυτο σου, δεν ειναι προβλημα. Ειναι και δεν ειναι. Καποια στιγμη αργα ή γρηγορα, το βλεπεις και τα καταφερνεις. Δεν ξερω πως αλλα το κανεις.
Δεν ξερω πως και τι θελω να πω. Δεν ξερω τι να κανω. Ολες τι φορες που δεν με αφηνεις να βοηθησω.Ολες τις φορες που "δεν μπορω να αλλαξω κατι, ετσι και αλλιως". Ολες τις φορες που δεν μπορω να βοηθησω.
αυτο το ποστ δεν ειναι για μενα. Ελπιζω εσυ, που με ξερεις να το καταλαβεις.
