Έχω δει ανθρώπους να αλλάζουν. Απο τη μια μέρα στην άλλη. Απο τη μια στιγμή στην άλλη. Έχω δει άλλους, να παίρνουν το χρόνο τους. Να αλλάζουν σταδιακά, ένα μικρό κομμάτι τη φορά. Μα έμενα πάντα να τους κοιτάζω.

Θυμάμαι τον εαυτό μου στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου. Να θολώνω με την ανάσα μου το τζάμι και να πιστεύω πως καταβάθως είμαι, όλα όσα λέω στους άλλους πως είμαι.

Ύπαρχουν κάποιες στιγμές, που μέσα σου ξέρεις πως δεν θα σαι ο ίδιος άνθρωπος μετά απο αυτές. Μικρές στιγμές, που τρίζεις τα δόντια σου και φοβάσαι.

Δεν έχω τίποτα πια να κάψω. 

Όλες οι μέρες μοιάζουν ίδιες.Θα έπρεπε να νιώθεις μια ασφάλεια για αυτό. Αλλά δεν είσαι έτσι. Ποτέ δεν ήσουν. 

Όλα πάνε μπροστά μα εσύ στέκεσαι εκεί. Νομίζω, πως πια είναι αργά.

Και να ξέρεις, πονάει και στεναχωρεί, να μην έχεις πια αυτή τη φλόγα στο βλέμμα.

Νύχτες περίεργες. Μέρες θλιμμένες. Ξημερώματα με ματωμένα χείλη. Ώρες που δεν σε χωράει ο τόπος.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς, χωρίς λόγο. Με την σκέψη μου να με βαραίνει λίγο παραπάνω απο οτι συνήθως. 

Μην φοβάσαι. Όλα είναι καλά. 

Καλό μας φθινόπωρο.

Και καθομαστε εδω. Ο ενας διπλα στον αλλο. Να με ακουμπας και να σε αγγιζω. Να με κοιτας και να σε βλεπω. Να καιγεσαι και να καιγομαι. Απλα, για να δουμε ποιος δημιουργει την πιο πολλη σταχτη.

Στο ειπα απο την πρωτη στιγμη. Αν ανοιχτεις, θα σε καψω. Θα με νιωσεις τοσο αληθινα, που θα σε στιγματισω. Θα σου τσακισω τον εγκεφαλο. Θα γραψω το ονομα σου παντου. Οι ανασες μου θα ποτισουν με το αρωμα σου. Και θα τρομαξεις. Απο το ποσο μπορει να δεθει ενας ανθρωπος.

Μαζι με εσενα, θα καω και γω. Θα τριβω στο προσωπο μου, το χρωμα σου. Θα δημιουργω κενα, για να τα καλυψεις μονο εσυ. Θα ρυθμισω ολα μου τα ρολογια στην ωρα που ξυπνας. Θα δαγκωσω τα χειλη μου οσο πιο δυνατα μπορω για να τα χαζευεις ματωμενα. 

Και αυτο θα ειναι για μενα, ο κυκλος μου. Το 3,14 μου. Οτι θελω να ζω, με μονο γνωμονα εσενα. 

Και ειναι αυτη, η τραγικη μαγεια μας.  Να τραβαμε ο ενας τον αλλο με αυτον, τον τοξικο μαγνητισμο. εσυ να μου χαριζεις βλεμματα που στοιχειωνουν τα ορια μου και εγω να σου χαρίζω μια φωνη, που κραταω μονο για σενα.

Εχεις γευτει ποτε την γευση της υπομονης σου; Εχεις φτασεις ποτε σε σημειο να ακουμπας τα ορια σου με τις ακρες των δαχτυλων σου;

Ειναι που αυτη τη βδομαδα, ολα πανε αντιστροφα. Και οι συμβουλες που δινω πως ολα εχουν την βαρυτητα που τους αφηνεις να εχουν, ερχεται και στεκεται πανω στους ωμους μου.

Ειναι που ειχα πει πως θα αλλαξω. Που ξεριζωνω το δερμα απο πανω μου. Και ποναω. 

Δεν με αφηνεις να ηρεμησω. Ουτε για μια μικρη στιγμη. Ν α   ξ α π ο σ τ α σ ω.

Στο κραταω αυτο.

Ξερεις ποια ειναι η τραγωδια; Οσο παραλογος και αν ειναι ενας ανθρωπος. Οσο αδικο και να εχει, οσο και αν ειναι κατι απλα, μεσα στο κεφαλι του, ολο αυτο, δεν απεχει πολυ απο την πραγματικοτητα του.

"Και αποψε, σου ευχομαι καποια στιγμη, τα ψεματα που λες στον εαυτο σου για να περασεις την νυχτα, να γινουν η πραγματικοτητα σου."

Θυμασαι;

Που καθομουν σε εκεινη την γωνια και χαζευα τον κοσμο σου;

Που κοιταζα το φωτισμενο απο μια χλωμη λαμπα, προσωπο σου;

Και νιωθω περηφανος. Που η θεση αυτη εγραψε το ονομα μου.

Και νιωθω μικρος. Καθε φορα που σε βλεπω να κοιταζεις τα φωτα απεναντι.

Θυμασαι;

Ποσο θλιμμενο ηταν εκεινο το φεγγαρι;

Ποσο μου αρκουσε να σε βλεπω να σου φυσαει ο αερας τα μαλλια;

Το ξερεις;

Πως θα θελα να χωθω σε εκεινη τη στιγμη;

Να ακουσω τη θλιμμενη σου φωνη;

Να νιωσω πως με αγαπας με τετοιο τροπο, οπως δεν το ενιωσα ποτε μεχρι τωρα.

Δεν ζητησα ποτε, τιποτα αλλο. Μια θεση στον μοιρασμενο κοσμο σου.

Να βρισκομαι και γω εκει, καπου αναμεσα στα χλωμα φεγγαρια σου.

Ειναι ανυποφορα εδω, μα δεν πειραζει.

Τακτοποιω ενα μικρο κομματι μπερδεμενου εγκεφαλου σε μια σειρα απο λεξεις. Με χερια τσακισμενα ακουμπαω την ακρη ενος λερωμενου γαλαξια. Ειναι ανυποφορα εδω.

Με βαραινει μια πικρια, που δεν μπορω να αποβαλλω. Οριζει τις πνοες μου και κανει τον λαιμο μου, να πονα.  Νομιζω πως τα καλοκαιρια, ολα πηγαινουν λιγο πιο αργα. 

Υστερα στεκομαι με ρουχα μουσκεμενα απο ιδρωτα και μαυρο χρωμα. Στεκομαι για μια τοση δα στιγμη και κοιταζω τον ηλιο. Το στομα μου στεγνωσε απο λογια και χρονο, αλλα η μεταλλικη γευση της υπομονης μου, δεν λεει να φυγει. Μα σας υποσχομαι, πως για ενα μικρο κλασμα δευτερολεπτου, ολα μοιαζουν λιγο πιο ομορφα.

Θελω να τοποθετησω το κεφαλι μου αναποδα. Οσα με κρατανε κατω, να με τραβηξουν ψηλα.

"Whatever goes wrong can be used to your advantage, providing it goes wrong enough."

Υπαρχουν δυο ειδων ανθρωποι. Αυτοι που κοιτανε με πεινασμενα ματια αστερια και γαλαξιες, με την ελπιδα γραμμενη στο χερι τους και οι αλλοι. Οι αλλοι, που ενω θα μπορουσαν να κοιταζουν τους ουρανους και να οριζουν την δικη τους ευτυχια, φοβουνται τοσο στην σκεψη, πως για μια στιγμη, καθως εχεις το κεφαλι σου στραμμενο ψηλα, τα ποδια σου θα παψουν να ακουμπανε στη γη. 

Και να ξερεις, ειναι ευλογια και καταρα να νιωθεις τα παντα τοσο βαθια.

Ενα νοητο δωματιο. Οι σκεψεις μου κενες και το κεφαλι μου γεματο. Ενα δωματιο λευκο, με τρεις τοιχους.

Κρατιεμαι απο μια κλωστη. Και περισσευω απο παντου. Καθομαι σε μια γωνια και μετραω την ανασα μου.

Δεν μου αρεσει αυτο που εχω γινει.

Μενω να ζω σε σεναρια. Να οριζω την μετρια σκεψη μου, σαν το ταβανι που μου λειπει.

Καποιες μερες ξυπναω λιγο πριν το ξυπνητηρι.Καποιες μερες γευομαι την υπομονη μου. Καποιες μερες δαγκωνω τα χειλια μου, για να νιωσω κατι. Και καποιες αλλες, γαμαω τον εγκεφαλο μου για πλακα.

"for a minute there, I lost my self."

Κοιταζω τον ουρανο και δινω σε ολα τα αστερια το ονομα σου. Σε οσα βλεπω και σε οσα δεν φανηκαν ποτε.

Εχεις δυο μικρα φτερα , λιγο ακουμπησμενα απο το απειρο. Και μια φωνη που χωρεσε για μενα ολους τους γαλαξιες.

Μακαρι να το εβλεπες. Πως καπου αναμεσα στις γκριζες μερες σου, με αυτο το ζευγαρι σπασμενα φτερα, με εκανες να ταξιδεψω. 

Οπως και να εισαι, ψηλα στον ουρανο ή με ποδια ακουμπησμενα στη γη, να το θυμασαι αυτο. Πως για μια στιγμη, στον κοσμο σου αυτο που δεν σου φτανει, εκανες εναν ανθρωπο να γευτει την ευτυχια.

Απλωσα ολα μου τα χρωματα μπροστα μου. Το πρασινο , το γκρι και το λευκο μου.

Κουραστηκα να ζω, περιεργες μερες. 

Για αλλη μια φορα, μιλαω στον εαυτο μου και καταπινω οτι με ενοχλει.

Αναπνεω τσιγαρα και τα χερια μου σταζουν μικρες σταγονες μαυρο. Ισως μια μερα να καταλαβεις.

Μην ανησυχεις, θα μου περασει. Ηθελα για μια γαμημενη φορα, ομως, να με αφησεις να σε αγγιξω. Να σε αγγιξω με το πιο ομορφο γκρι, που εχεις δει ποτε σου.

Που και που να αδειαζεις ολα οσα σου γαμανε το κεφαλι. Που και που να φτανεις στα ορια σου, γιατι το γουσταρεις και να σκας. 

Μαθε οτι δεν ειναι ολοι σαν εσενα. Καταλαβε πως δεν μπορεις να σωσεις κανεναν. Προσπαθησε αν θες, αλλα μην στεναχωριεσαι για συμπεριφορες αλλων.

Να λυπασαι αυτους που δεν εκτιμουν, αρκει που ξερεις πως εσυ εκανες οτι μπορουσες. Μαθε να φευγεις λιγο πριν σε αφησουν. Μην αφηνεις κανεναν να οριζει αυτο που εισαι. Να τρεμεις οταν μπορεις και να εκπλησεις τον ιδιο σου τον εγκεφαλο. Αν δεν το κανεις εσυ, δεν θα το κανει κανεις.

Σημερα ηθελα να γραψω ενα ποστ. Οχι για καποιο συγκεκριμενο λογο. Καλα το χες πει. Οταν δεν συμβαινει κατι κακο, δεν εχεις τι να γραψεις.

Ολα πανε καλα. Αργα, σταθερα, αλλα καλα. Φοβαμαι πως την στιγμη που το συμπαν- μεγαλη καρμικη μαλακω- θα την κανει παλι, δεν θα ξερω πως να αντιδρασω. 

Νομιζω, καποια απο αυτες τις μερες, εκλεισα χρονο στη δουλεια. Δεν θυμαμαι ακριβως. Σε λιγες μερες ξεκιναω το διπλωμα, οι μερες μεγαλωνουν και ολα καλα. Σας σιχαινομαι λιγο εσας που πατε βολτες και σας βλεπω απο τις καμερες, αλλα δεν νιωθω τυψεις για αυτο. Σε λιγοτερο απο μια ωρα σχολαω, εξω εχει ενα περιεργο αερακι που δεν με χαλαει καθολου και περιμενω το σ/κ με λιγη περισσοτερη ανυπομονησια απο οτι θα επρεπε. 

Δεν εχω να γραψω κατι αλλο. Ειμαι απλα λιγο χαρουμενος. Ετσι, να το βλεπουν και να σκιαζονται οι οχτροι.

Τα παμε.

Ξυπνησα και νιωθω πως ακομα κοιμαμαι.

Ειδα ενα περιεργο ονειρο. Θελω να στο πω.

Ειδα πως σε μια στιγμη, επαψα να ειμαι ο πιο σημαντικος σου ανθρωπος.

Μειωνομαι απο προτεραιοτητα σε απλη συμμετοχη. Και δεν ξερω αν το αντεχω.

Απλωσα ολα μου τα χαρτια στο πατωμα. Ξεδιπλωσα τη γλωσσα μου και ουρλιαξε το μυαλο μου. Ολα, σε μια στιγμη.

Στα χαρισα ολα, μα κρατησα μοναχα ενα. Το διπλωσα και του εδωσα την μυρωδια σου. 

Σε αυτο το χαρτι, εγραψα το ονομα σου. Καθε φορα και διαφορετικα. 

Εγραψα σε αυτο την καθε σου καλημερα. Την καθε καληνυχτα, αξημερωτη και μη. 

Μεσα απο αυτο το χαρτι, σε βλεπω να χορευεις. Να μου κρατας το χερι. Να τρεμεις.

Σε βλεπω να με κοιτας απο την ακρη του δωματιου. Να μουτρωνεις και να θλιβεσαι. Σαν κατι να περιμενεις.

Δεν με χρειαζεσαι πια.

Μου ζητας χρονο και χωρο.

Και εγω δεν ξερω τι να κανω.

Ειναι που εγω, ακομη, θελω να σε βλεπω συνεχεια. Που ακομα θα σε εβαζα πανω απο ολους και ολα.


Ειναι που αγαπησα να μου κρατας το χερι και φοβαμαι να με αφησεις. Γιατι θα εισαι παντα το κομματι που θα λειπει.

" Και σας ορκιζομαι πως για μια γαμημενη στιγμη, αγγιξαμε το απειρο."

Ειμαι ξαπλωμενος και κοιταζω το ταβανι. Συνδεω νοητες τελειες και φτιαχνω την εικονα σου. Το κεφαλι μου βραζει. Δεν μπορω να κοιμηθω.

Θυμαμαι στιγμες. Ολες δικες σου. 

Εξω, αρχιζει και ξημερωνει. Στεκομαι με την πλατη στο κρεβατι και τα ποδια στο κενο. Κοιταζω απο το παραθυρο, το χρωμα του δρομου. Κρυωνω και τρεμω.

Ελπιζω σε θαυματα και τσακιζω την ανασα μου. 

Χαζευω ηλιθιες λεπτομερειες. Φοβαμαι τα παντα και δεν μπορω να σταματησω να κοιταζω το πορτοκαλι φως που ειναι ετοιμο να σβησει.

Πριν το καταλαβω, εχει ξημερωσει. Καποιες φορες, ο χρονος, χωραει μες στην χουφτα σου. Τα ρουχα μου δεν με χωρανε, πια. Σε περιμενω. Δεν θα ερθεις. Ουρλιαζω στον εαυτο μου, μια καληνυχτα απο σενα και προσπαθω να κοιμηθω. 

Πινεις τον καφε σου ζεστο. Καιγεσαι και η γλωσσα σου μουδιαζει.
Επιασες τον εαυτο σου να κοιταζει την οθονη ενος κινητου πιο πολυ απ'οτι πρεπει.

Φορας ακουστικα και προσπαθεις να ακουσεις μουσικη. Αυτη τη στιγμη, ολα τα τραγουδια γραφτηκαν για σενα.

Κοιτας εν'αλλαξ ενα αναλογικο και ενα ψηφιακο ρολοι. Δεν καταλαβαινεις ποιο παει πιο αργα.

Παντα εχεις κατι να κανεις και εγω μενω να σε κοιταζω.

Ξυνω τις πληγες μου και περιμενω ενα σημαδι.

Ειναι που σημερα εχω πιει 4 καφεδες. Τα χερια μου κρυωνουν και ο κοσμος παει αντιστροφα. Ειναι απλα, που σημερα θελω να σε ακουω.

Σε βαζουν να κατσεις στο τιμονι. Μοιαζει πιο αβολα απο ποτε. Σε μαθαινουν να αλλαζεις τις ταχυτητες, να πατας το φρενο, να γκαζωνεις.

Κοιτας εξω απο το παραθυρο, χαζευεις τον δρομο και νιωθεις μια απιστευτη αναγκη να καπνισεις. 

Σου λενε να προσεξεις. Να παιρνεις πιο ανοιχτα ή κλειστα τις στροφες. Περα απο τον εαυτο σου, να εχεις το νου σου και στους αλλους. 

Αεροσακος, μονο ο εαυτος σου.

Κοιτας πεισματικα ενα φωτακι που αναβοσβηνει. Δεν καταλαβαινεις αν ειναι ετοιμο να σβησει. Οπως και να χει, συνεχιζεις.

Ακους το πρωτο σου μπραβο και νιωθεις καλα, μετα απο καιρο. 

Κοιτας τους περαστικους και νιωθεις περηφανος. Καποιοι ηρθαν για να μεινουν.

Πατας το γκαζι φτανεις τα 300 και τσακιζεσαι. Γελας, μεχρι να ερθει το ασθενοφορο. Τιποτα δεν μοιαζει το ιδιο. Νιωθεις γεματος. Σημασια εχει, πως ευχαριστηθηκες την διαδρομη.

Μυριζεις τα δευτερολεπτα που περνανε μπροστα απο τα ματια σου. Θα χαριζες ολα σου τα αυριο, για να τα ξαναζησεις.

Ηρεμησε. Το φαναρι ειναι πρασινο και ο συνεπιβατης που θες, ειναι ακομα εδω.

Τι και αν δεν χωραω πουθενα; το parking που εχτισα εχει παντα το ονομα σου.

Και τωρα τι;

Το χαλασμενο σου ρολοι πηγαινει αντιστροφα και καθε λεπτο σου φαινεται αιωνιοτητα.

Ακουμπησα την ανασα μου σε μια καρεκλα και εμεινα να την κοιταζω.

Τωρα, τι;

Ισως να εχεις δικιο. Ο Φλεβαρης ισως να ειναι ο χειροτερος μηνας.
Ισως αυτη, να ειναι η χειροτερη εποχη.

Τι;

Τρεμω, φοβαμαι και ησυχαζω.
Νιωθεις μια ανακουφιση, οταν ξερεις πως δεν υπαρχουν χειροτερα.

Ολος σου ο κοσμος, χωρεσε σε ενα λαθος. Μια απογοητευση και ενα τρεμουλο.

Κοιτας με τα ματια και ακους με το μυαλο εξω απο ενα παραθυρο. Ανοιχτο χειμωνα-καλοκαιρι.

Χαζευεις τους τοιχους και αναρωτιεσαι τι γευση εχει ο πρωινος αερας.

Δεν εισαι ενταξει. Αν ησουν θα μουν και εγω.

Μετρας τα δευτερολεπτα μεχρι τις καλυτερες μερες.
Απλωνεις το χερι και αφηνεις το χιονι να λιωσει στη χουφτα σου.
Κρυωνεις μα δεν σε νοιαζει. Εχεις ζησει και ζεστες μερες. Αποφασισες να αφησεις ενα κομματι σου εκει.

Εχεις την ταση να νομιζεις πως για ολα φταις εσυ. Κανεις δεν σου λεει το αντιθετο. Ακους τραγουδια στο repeat, και φοβασαι να μιλησεις.

Εχεις κουραστει να ζεις σε αυταπατες. Αν ειναι να κανεις κατι, καν'το τωρα. Δεν εχεις πολυ καιρο.

Αυτες τις μερες κανε βηματα δικα μου. Ανοιξε το κεφαλι μου και βαλε μου φωτια.

Εχει κρυο εξω.

Αυτες τις μερες, να με αγαπας δυο φορες.

Ο ουρανος λιγο αφου ξημερωσει, εχει το πιο αληθινο, γκρι χρωμα.

Εχει περασει καιρος. Δεν ειναι οτι δεν εχω κατι να γραψω. Γραφω πιο πολυ απο ποτε. Ειναι οτι μετα απο λιγο, δεν εχει σημασια.

Οταν βυθιζεις τις ακρες των χεριων σου στη θαλασσα, μοιαζει πιο μπλε απο οτι πραγματικα ειναι.

Πως μπορεις και μιλας λοιπον για κυματα, αν δεν εχεις πνιγει μεσα σε αυτα; Πως μπορεις να μιλας για μοναξια, αν δεν εχεις ακουσει την απολυτη ησυχια και την καρδια σου να χτυπαει, κατω απο το νερο;

Η φωτια, λιγο πριν σβησει παιρνει ενα βαθυ, πορτοκαλι χρωμα.

Πως μπορεις να μιλας για φοβο, οταν δεν εχεις καψει τα δαχτυλα σου μεσα σε μια φωτια; Πως μπορεις να μιλας για επιθυμια αν δεν σε εχει παρει ο υπνος, καθως ακους μια φωτια να καιει;

Το πρωτο βημα για να απομυθοποιησεις καποιον, ειναι να τον γνωρισεις.

Τοτε ομως θα μπορεσεις να γνωρισεις καποιον, ειλικρινα. Και για μενα, τιποτα δεν συγκρινεται με αυτο. Με το να μπορεις να πεις "σε ξερω πιο καλα απο τον καθενα."

Η μαγεια του να μην εχεις κατι, ειναι οτι το οριζεις.

Οταν ζεις κατι, σε οριζει αυτο.