Ξυπνησα και νιωθω πως ακομα κοιμαμαι.

Ειδα ενα περιεργο ονειρο. Θελω να στο πω.

Ειδα πως σε μια στιγμη, επαψα να ειμαι ο πιο σημαντικος σου ανθρωπος.

Μειωνομαι απο προτεραιοτητα σε απλη συμμετοχη. Και δεν ξερω αν το αντεχω.

Απλωσα ολα μου τα χαρτια στο πατωμα. Ξεδιπλωσα τη γλωσσα μου και ουρλιαξε το μυαλο μου. Ολα, σε μια στιγμη.

Στα χαρισα ολα, μα κρατησα μοναχα ενα. Το διπλωσα και του εδωσα την μυρωδια σου. 

Σε αυτο το χαρτι, εγραψα το ονομα σου. Καθε φορα και διαφορετικα. 

Εγραψα σε αυτο την καθε σου καλημερα. Την καθε καληνυχτα, αξημερωτη και μη. 

Μεσα απο αυτο το χαρτι, σε βλεπω να χορευεις. Να μου κρατας το χερι. Να τρεμεις.

Σε βλεπω να με κοιτας απο την ακρη του δωματιου. Να μουτρωνεις και να θλιβεσαι. Σαν κατι να περιμενεις.

Δεν με χρειαζεσαι πια.

Μου ζητας χρονο και χωρο.

Και εγω δεν ξερω τι να κανω.

Ειναι που εγω, ακομη, θελω να σε βλεπω συνεχεια. Που ακομα θα σε εβαζα πανω απο ολους και ολα.


Ειναι που αγαπησα να μου κρατας το χερι και φοβαμαι να με αφησεις. Γιατι θα εισαι παντα το κομματι που θα λειπει.

" Και σας ορκιζομαι πως για μια γαμημενη στιγμη, αγγιξαμε το απειρο."

Ειμαι ξαπλωμενος και κοιταζω το ταβανι. Συνδεω νοητες τελειες και φτιαχνω την εικονα σου. Το κεφαλι μου βραζει. Δεν μπορω να κοιμηθω.

Θυμαμαι στιγμες. Ολες δικες σου. 

Εξω, αρχιζει και ξημερωνει. Στεκομαι με την πλατη στο κρεβατι και τα ποδια στο κενο. Κοιταζω απο το παραθυρο, το χρωμα του δρομου. Κρυωνω και τρεμω.

Ελπιζω σε θαυματα και τσακιζω την ανασα μου. 

Χαζευω ηλιθιες λεπτομερειες. Φοβαμαι τα παντα και δεν μπορω να σταματησω να κοιταζω το πορτοκαλι φως που ειναι ετοιμο να σβησει.

Πριν το καταλαβω, εχει ξημερωσει. Καποιες φορες, ο χρονος, χωραει μες στην χουφτα σου. Τα ρουχα μου δεν με χωρανε, πια. Σε περιμενω. Δεν θα ερθεις. Ουρλιαζω στον εαυτο μου, μια καληνυχτα απο σενα και προσπαθω να κοιμηθω. 

Πινεις τον καφε σου ζεστο. Καιγεσαι και η γλωσσα σου μουδιαζει.
Επιασες τον εαυτο σου να κοιταζει την οθονη ενος κινητου πιο πολυ απ'οτι πρεπει.

Φορας ακουστικα και προσπαθεις να ακουσεις μουσικη. Αυτη τη στιγμη, ολα τα τραγουδια γραφτηκαν για σενα.

Κοιτας εν'αλλαξ ενα αναλογικο και ενα ψηφιακο ρολοι. Δεν καταλαβαινεις ποιο παει πιο αργα.

Παντα εχεις κατι να κανεις και εγω μενω να σε κοιταζω.

Ξυνω τις πληγες μου και περιμενω ενα σημαδι.

Ειναι που σημερα εχω πιει 4 καφεδες. Τα χερια μου κρυωνουν και ο κοσμος παει αντιστροφα. Ειναι απλα, που σημερα θελω να σε ακουω.

Σε βαζουν να κατσεις στο τιμονι. Μοιαζει πιο αβολα απο ποτε. Σε μαθαινουν να αλλαζεις τις ταχυτητες, να πατας το φρενο, να γκαζωνεις.

Κοιτας εξω απο το παραθυρο, χαζευεις τον δρομο και νιωθεις μια απιστευτη αναγκη να καπνισεις. 

Σου λενε να προσεξεις. Να παιρνεις πιο ανοιχτα ή κλειστα τις στροφες. Περα απο τον εαυτο σου, να εχεις το νου σου και στους αλλους. 

Αεροσακος, μονο ο εαυτος σου.

Κοιτας πεισματικα ενα φωτακι που αναβοσβηνει. Δεν καταλαβαινεις αν ειναι ετοιμο να σβησει. Οπως και να χει, συνεχιζεις.

Ακους το πρωτο σου μπραβο και νιωθεις καλα, μετα απο καιρο. 

Κοιτας τους περαστικους και νιωθεις περηφανος. Καποιοι ηρθαν για να μεινουν.

Πατας το γκαζι φτανεις τα 300 και τσακιζεσαι. Γελας, μεχρι να ερθει το ασθενοφορο. Τιποτα δεν μοιαζει το ιδιο. Νιωθεις γεματος. Σημασια εχει, πως ευχαριστηθηκες την διαδρομη.

Μυριζεις τα δευτερολεπτα που περνανε μπροστα απο τα ματια σου. Θα χαριζες ολα σου τα αυριο, για να τα ξαναζησεις.

Ηρεμησε. Το φαναρι ειναι πρασινο και ο συνεπιβατης που θες, ειναι ακομα εδω.

Τι και αν δεν χωραω πουθενα; το parking που εχτισα εχει παντα το ονομα σου.

Και τωρα τι;

Το χαλασμενο σου ρολοι πηγαινει αντιστροφα και καθε λεπτο σου φαινεται αιωνιοτητα.

Ακουμπησα την ανασα μου σε μια καρεκλα και εμεινα να την κοιταζω.

Τωρα, τι;

Ισως να εχεις δικιο. Ο Φλεβαρης ισως να ειναι ο χειροτερος μηνας.
Ισως αυτη, να ειναι η χειροτερη εποχη.

Τι;

Τρεμω, φοβαμαι και ησυχαζω.
Νιωθεις μια ανακουφιση, οταν ξερεις πως δεν υπαρχουν χειροτερα.

Ολος σου ο κοσμος, χωρεσε σε ενα λαθος. Μια απογοητευση και ενα τρεμουλο.

Κοιτας με τα ματια και ακους με το μυαλο εξω απο ενα παραθυρο. Ανοιχτο χειμωνα-καλοκαιρι.

Χαζευεις τους τοιχους και αναρωτιεσαι τι γευση εχει ο πρωινος αερας.

Δεν εισαι ενταξει. Αν ησουν θα μουν και εγω.

Μετρας τα δευτερολεπτα μεχρι τις καλυτερες μερες.
Απλωνεις το χερι και αφηνεις το χιονι να λιωσει στη χουφτα σου.
Κρυωνεις μα δεν σε νοιαζει. Εχεις ζησει και ζεστες μερες. Αποφασισες να αφησεις ενα κομματι σου εκει.

Εχεις την ταση να νομιζεις πως για ολα φταις εσυ. Κανεις δεν σου λεει το αντιθετο. Ακους τραγουδια στο repeat, και φοβασαι να μιλησεις.

Εχεις κουραστει να ζεις σε αυταπατες. Αν ειναι να κανεις κατι, καν'το τωρα. Δεν εχεις πολυ καιρο.

Αυτες τις μερες κανε βηματα δικα μου. Ανοιξε το κεφαλι μου και βαλε μου φωτια.

Εχει κρυο εξω.

Αυτες τις μερες, να με αγαπας δυο φορες.

Ο ουρανος λιγο αφου ξημερωσει, εχει το πιο αληθινο, γκρι χρωμα.

Εχει περασει καιρος. Δεν ειναι οτι δεν εχω κατι να γραψω. Γραφω πιο πολυ απο ποτε. Ειναι οτι μετα απο λιγο, δεν εχει σημασια.

Οταν βυθιζεις τις ακρες των χεριων σου στη θαλασσα, μοιαζει πιο μπλε απο οτι πραγματικα ειναι.

Πως μπορεις και μιλας λοιπον για κυματα, αν δεν εχεις πνιγει μεσα σε αυτα; Πως μπορεις να μιλας για μοναξια, αν δεν εχεις ακουσει την απολυτη ησυχια και την καρδια σου να χτυπαει, κατω απο το νερο;

Η φωτια, λιγο πριν σβησει παιρνει ενα βαθυ, πορτοκαλι χρωμα.

Πως μπορεις να μιλας για φοβο, οταν δεν εχεις καψει τα δαχτυλα σου μεσα σε μια φωτια; Πως μπορεις να μιλας για επιθυμια αν δεν σε εχει παρει ο υπνος, καθως ακους μια φωτια να καιει;

Το πρωτο βημα για να απομυθοποιησεις καποιον, ειναι να τον γνωρισεις.

Τοτε ομως θα μπορεσεις να γνωρισεις καποιον, ειλικρινα. Και για μενα, τιποτα δεν συγκρινεται με αυτο. Με το να μπορεις να πεις "σε ξερω πιο καλα απο τον καθενα."

Η μαγεια του να μην εχεις κατι, ειναι οτι το οριζεις.

Οταν ζεις κατι, σε οριζει αυτο.