Ο Χρόνος του που Τελείωνε, Απλετος..

Πασχιζε να πιασει χωρο. Να εδραιωθει. Να νιωσει πως καποιος τον υπολογιζει.
Επρεπε να πολεμησει φαντασματα και γεγονοτα. Προσωπα και εικονες. Να αρπαξει τον χωρο του. Να τον απαιτησει.Ηταν παντα εκει. Σπανια τον εβλεπαν. Ολοι ειχαν τους "αλλους".Ενα στοιχημα με τον ιδιο του τον εαυτο.
   Δεν του αρεσε να τον συγκρινουν, να τον ταυτιζουν. Τον νευριαζε. Κοιταζε καταματα την ζωη του και κατι δεν του αρεσε.Απογοητευοταν ευκολα, αλλα πεισμωνε με την ιδια ευκολια.Ο χρονος του που τελειωνε, απλετος. Ξυπναγε τις νυχτες, κοιμοταν με την αυγη. Ολος ο χρονος ηταν δικος του. Να κανει τα καπριτσια του και τις υπερβολες του.Να αντιδρα με υστερια, να βουλιαζει στην ηρεμια που τον τρελαινε.
   Ρουφουσε τους ανθρωπους, τους εκαιγε σαν αποτελεσμα της δικης του αναγκης να τον καψουν. Να τον ζησουν, να τον κανουν να βαρεθει, να τον υπολογισουν.Πασχιζε. Ξανα. Να νιωσει χρησιμος. Γνωρισε αρκετους και κανεναν. Τιποτα ουσιαστικο. Και ειχε και μερικους. Οχι οσο ηθελε, ομως.
   Ονειρευοταν με τα ματια ανοιχτα.Ετσι ηξερε να κανει. Να δινεται. Ετσι συνηθιζε.Η σχεση του με την συνηθεια, περιεργη.Σχεδον κωμικη. Απο την μια την αναζητουσε. Εψαχνε το ουσιαστικο, το καθημερινο. Βαριοταν ομως ευκολα. Πνιγοταν απο την ρουτινα και την επαναληψη.
   Πολεμουσε να μην γινει ποτε αυτο που μισουσε.Γραφικος. Εχει φτασει τοσο κοντα ομως. Ενας καποιος, που παντα αναρωτιοταν τι αφηνε πισω του. Πισω απο τα αστεια του, τις γκριματσες και τις κινησεις του.Ποιος τον θυμοταν και γιατι. Ποιος θα δενοταν μαζι του και ποτε. Εψαχνε την επιβεβαιωση και οταν την εβρισκε, την απορριπτε.Ισως αυτος να ηταν ο σκοπος της ζωης του. Να εκπλησσει τον εαυτο του. Αυτον τον καποιο.
  Ειχε περασει και χασει πολλα.Επεισοδια και ανθρωπους.Ηξερε πως ηταν ηδη αργα.Ισως και λιγο νωρις, μερικες φορες. Επρεπε να μαθει να εκτιμαει. Μονο ετσι θα εβλεπε.Θυμηθηκε μια υποσχεση για ενα νησι απο καποιον φιλο. Μια κουβεντα που τον στοιχιωσε για παντα, και χαμογελασε. Ηταν ανακουφιση για εκεινον. Να ξερει τι τον ενοχλει. Τι φοβαται. Ποια δικαιολογια εχει. Τιποτα δεν ηταν το ιδιο.  Απο εκεινη τη μερα και μετα τιποτα δεν του θυμιζε εκεινον τον "αυτον" που αφησε πισω.

Να ξερεις, παντα, πως οτι ζητας καταβαθος το εχεις. Σκεφτηκε, χασμουρηθηκε και κοιμηθηκε. Εφτασε η αυγη.
 

Ένας κύκλος στην αμμο.

Ποσο του αρεσε η θαλασσα.Ταυτιζοταν.Ηρεμουσε, θυμωνε. Βαθια μεσα του ισως και να την ζηλευε.Καταραμενος.Ετσι ενιωθε.Ερμαιο καταστασεων και αναμνησεων.
   Αλμυρα και ηλιος.Αισθηση ηρεμιας και πανικος. Η λυσσαλεα του αναγκη να φυγει,να εξαφανιστει.Ολα του φταιγανε.Ισως και τιποτα.
   Διαβαζε ενα βιβλιο.Μπερδεμενες λεξεις και εννοιες.Πως μπερδευε τον εαυτο του.Φοβοταν την ρουτινα.Ακομη πιο πολυ τις αλλαγες.Ελλειψη πιστης και αποφασιστικοτητας.
    Βουτια. Βουτιες . Στο παρελθον και στο τωρα.Με ανασες και χωρις.Το διασκεδαζε.Ετσι ενιωθε.Ετσι γνωριζε τον εαυτο του.
    Γαλαζιο και λευκο.Ηρεμος ανθρωπος.Ανθρωπος με νευρο.Κυματα.Σιωπη.Την ετρεμε την σιωπη.Την χρειαζοταν την σιωπη.
    Μηδαμινες απαιτησεις.Καπου καπου και εξωφρενικες.Λατρευε τις γιορτες.Τις φασαριες.Μονο και μονο για να επιβεβαιωσει ξανα και ξανα την δικη του μιζερια.Μιζερος ανθρωπος.Ειρωνικος και σαρκαστικος.Διασκεδαζε την μοναξια του.Φλερταρε με την ιδεα της.
    Δεν ηταν μονος.Ποτε δεν ηταν.Μετρησε τις πληγες του,νοητα.Τις φανερες και τις κρυφες.Δαμασε το μυαλο του και εκλεισε τα ματια.Βουτηξε στα βαθια και εφθασε στον πατο.Πηρε ωθηση και εκτιναχθηκε στον αερα.Εσκασε στο πατωμα.Ενα πατωμα απο αμμο και ανθρωπους.Ο πονος μετριαστηκε.
   Μισησε το τελος, λατρεψε την αρχη.Λησμονησε το παρελθον και την μνημη.Ξεχασε να θυμαται και να ελπιζει.Αδραξε ανθρωπους και στιγμες.Εκανε ενα βημα και βρεθηκε ξανα στο βυθο.Απο επιλογη αυτη τη φορα.
   Καμμενο απο τον ηλιο δερμα και ζωη.Απλωσε αντιηλιακο με δικτυ προστασιας το τεσσερα και βούτηξε.Εκλεισε τα ματια και αιωρηθηκε.Στη θαλασσα, στον αερα, στη ζωη..
Καλο μας καλοκαιρι, αντε και χειμωνας.