Ειναι ανυποφορα εδω, μα δεν πειραζει.

Τακτοποιω ενα μικρο κομματι μπερδεμενου εγκεφαλου σε μια σειρα απο λεξεις. Με χερια τσακισμενα ακουμπαω την ακρη ενος λερωμενου γαλαξια. Ειναι ανυποφορα εδω.

Με βαραινει μια πικρια, που δεν μπορω να αποβαλλω. Οριζει τις πνοες μου και κανει τον λαιμο μου, να πονα.  Νομιζω πως τα καλοκαιρια, ολα πηγαινουν λιγο πιο αργα. 

Υστερα στεκομαι με ρουχα μουσκεμενα απο ιδρωτα και μαυρο χρωμα. Στεκομαι για μια τοση δα στιγμη και κοιταζω τον ηλιο. Το στομα μου στεγνωσε απο λογια και χρονο, αλλα η μεταλλικη γευση της υπομονης μου, δεν λεει να φυγει. Μα σας υποσχομαι, πως για ενα μικρο κλασμα δευτερολεπτου, ολα μοιαζουν λιγο πιο ομορφα.

Θελω να τοποθετησω το κεφαλι μου αναποδα. Οσα με κρατανε κατω, να με τραβηξουν ψηλα.

"Whatever goes wrong can be used to your advantage, providing it goes wrong enough."

Υπαρχουν δυο ειδων ανθρωποι. Αυτοι που κοιτανε με πεινασμενα ματια αστερια και γαλαξιες, με την ελπιδα γραμμενη στο χερι τους και οι αλλοι. Οι αλλοι, που ενω θα μπορουσαν να κοιταζουν τους ουρανους και να οριζουν την δικη τους ευτυχια, φοβουνται τοσο στην σκεψη, πως για μια στιγμη, καθως εχεις το κεφαλι σου στραμμενο ψηλα, τα ποδια σου θα παψουν να ακουμπανε στη γη. 

Και να ξερεις, ειναι ευλογια και καταρα να νιωθεις τα παντα τοσο βαθια.

Ενα νοητο δωματιο. Οι σκεψεις μου κενες και το κεφαλι μου γεματο. Ενα δωματιο λευκο, με τρεις τοιχους.

Κρατιεμαι απο μια κλωστη. Και περισσευω απο παντου. Καθομαι σε μια γωνια και μετραω την ανασα μου.

Δεν μου αρεσει αυτο που εχω γινει.

Μενω να ζω σε σεναρια. Να οριζω την μετρια σκεψη μου, σαν το ταβανι που μου λειπει.

Καποιες μερες ξυπναω λιγο πριν το ξυπνητηρι.Καποιες μερες γευομαι την υπομονη μου. Καποιες μερες δαγκωνω τα χειλια μου, για να νιωσω κατι. Και καποιες αλλες, γαμαω τον εγκεφαλο μου για πλακα.

"for a minute there, I lost my self."