Ολα πανε καλα. Αργα, σταθερα, αλλα καλα. Φοβαμαι πως την στιγμη που το συμπαν- μεγαλη καρμικη μαλακω- θα την κανει παλι, δεν θα ξερω πως να αντιδρασω.
Νομιζω, καποια απο αυτες τις μερες, εκλεισα χρονο στη δουλεια. Δεν θυμαμαι ακριβως. Σε λιγες μερες ξεκιναω το διπλωμα, οι μερες μεγαλωνουν και ολα καλα. Σας σιχαινομαι λιγο εσας που πατε βολτες και σας βλεπω απο τις καμερες, αλλα δεν νιωθω τυψεις για αυτο. Σε λιγοτερο απο μια ωρα σχολαω, εξω εχει ενα περιεργο αερακι που δεν με χαλαει καθολου και περιμενω το σ/κ με λιγη περισσοτερη ανυπομονησια απο οτι θα επρεπε.
Δεν εχω να γραψω κατι αλλο. Ειμαι απλα λιγο χαρουμενος. Ετσι, να το βλεπουν και να σκιαζονται οι οχτροι.
Τα παμε.
