Belle Reve

  Ενα ξενοδοχειο, στη μεση του πουθενα. Με τειχους ποτισμενους με ιστοριες και υγρασια. Πινακες ξεθωριασμενους, με εικονες ακαταλαβιστικες. Πορτες χαραγμενες, πατημασιες απο λασπη και σπασμενα ποτηρια. Αρωμα ξινισμενου κρασιου και μια μισοσβησμενη νεον πινακιδα. ''Belle Reve''.
  Κατοικοι του, ανθρωποι δυσμορφοι, σκοτεινοι. Καθενας μια ιστορια. Ολοι μαζι μια μυστικη συνομωσια.. Κανενας δεν ηξερε κανεναν και ολοι γνωριζονταν μεταξυ τους. Σχεσεις με γνωμονα την νυχτα και την μυστικοπαθεια. Ανθρωποι που δεν πιαναν χωρο. Δεν ειχαν ιδιοκτησιες. Ολιγαρκεις και αχορταγοι. Καθενας για τον εαυτο του. Ολοι για ολους. Πορτες αμπαρωμενες, αλλες ανοιχτες. Δωματια ερμητικα κλειστα. Δωματια που σε προσκαλουν. Ποτα και τσιγαρα. Καπνος και δυσωδια. Πορνες και Αγιοι. Ολοι βρισκονταν σε αυτο το ξενοδοχειο. Κανεις δεν ανηκε σε αυτο. Ταυτοχρονα ανηκε σε ολους.
  Τα χρηματα κυβερνουσαν και ταυτοχρονα χαναν την αξια τους σε αυτο το ξενοδοχειο. Belle Reve. Ολοι ηταν ισοι κατω απο την χαλασμενη του ταμπελα. Ολοι ειχαν μια εμπειρια να μοιραστουν. Αλλοι δυο και τρεις. Αλλοι δεν μιλουσαν,καν. Αποκομμενο απο τον χρονο και το σημερα. Επιλογη ανθρωπων μονων, περιεργων.
   Ενας κακομοιρος γερος στο μπαρ και μια ξεπεσμενη πορνη. Θα σου μιλησουν. Σχεδον  θα τους ακουσεις. Φωνες γνωριμες, σχεδον ενοχες. Προσωπα χωρις εκφρασεις. Θα σου πιαναν το χερι. Θα ταυτιζοσουν μαζι σου. Προσωπα διαφορετικα. Σκαμμενα. Αποστροφη και δεος. Τα κοκκινα μαλλια της και το αθλιο μακιγιαζ. Εισαι το καινουργιο. Δεν θα αργησεις να τους μοιασεις. Να γινεις ενας απ αυτους. Ερχεται η ωρα.
  Ενα σταματημενο ρολοι στο χωλ και μια πεσμενη γλαστρα. Πακετα τσιγαρα στοιβαγμενα. Αλλα μισοαδεια, αλλα γεματα. Σαν κατι να μην τελειωσε ποτε. Ερωτες και αντιο περιφερονται στους διαδρομους. Φονοι και αδικια. Γυναικες γυμνες. Πονεμενες και ερωτικες. Θα σε πλησιασουν. Εισαι το καινουργιο. Θα σε μυρισουν. Θα κολαστουν. Θα σε σαγηνεψουν. Πορνες εξαθλιωμενες, με αναγκες και τροπους. Μην δοθεις. Ακομη.Με αιμα στα ματια. Belle Reve.
  Δεν θα αργησεις να νιωσεις κομματι του. Να δεθεις με τους ενοικους. Να πεις ενα γεια. Γεια. Να χαμογελασεις  ακομπλεξαριστα. Να τις ζητησεις. Να του δωσεις σημασια. Εφθασε η ωρα. Σταματιμενες ζωες. Τοτε, θα πρεπει να φυγεις. Τιποτα δικο σου δεν σου ανηκει. Αργα η γρηγορα θα στο παρουν. Φυγε οσο μπορεις. Δρομος. Δρομος απο πτωματα και σεξ. Μην τις κοιτας. Αυτες ξερουν. Μην σε μεθουν με αναμνησεις. Αχορταγες.
    Ολα οσα αποστρεφεσαι θα σε ορισουν. Θα βρεις τον εαυτο σου στα γεματα τασακια και στη σιωπη. Στα σπασμενα μπουκαλια. Στις αναμνησεις. Ολα θα φανταζουν ωραια. Γνωριμα. Δεν εισαι γιια αυτα εσυ. Εσυ εισαι το καινουργιο.
  Θα θες να γυρισεις. Τα βραδια. Που θα σαι μονος και στεγνος. Μην το κανεις. Δεν μπορεις. Εισαι το καινουργιο. Το ξερουν. Το ξενο ειναι παντα γνωριμο. Αντιστασου. Αλλοι θα σκοτωναν. Αλλοι εχουν ηδη σκοτωσει. Μια πορτα με τον αριθμο 12 θα σε περιμενει παντα. Ενα μισοφωτισμενο δωματιο και μια πορνη. Καπνος και αλκοολ. Μην πας. οσο μπορεις μην πας. Συμβουλη; που και που να θυμασαι να ξεχνας..

There is no kiss and tell

in this dark, small hotel

just an essence of cheap rose perfume

There is no borderline

Only glasses of wine

And a price that can bye you a room

Our life' s a dream 

Belle Rêve

We all check in Belle Rêve

Our life' s a dream 

Belle Rêve

We all check in Belle Rêve

We live alone

we never own

just borrow space

in this notorious silent place

Belle Rêve

There is no kiss farewell

in this dark small hotel

just and endless and painful goodbye

Forget those gents refined

only strangers are kind

In a streetcar of days passing by

Our life' s a dream 

Belle Rêve

We all check in Belle Rêve

Our life' s a dream 

Belle Rêve

We all check in Belle Rêve

We live alone

we never own

just borrow space

in this notorious silent place

Belle Rêve

Τα Περίμενε που 'Εφυγαν Νωρίς.

  Χαραματα. Καλοκαιρι προς φθινοπωρο. Περιεργος καιρος. Περιεργη εποχη. Κοιταξε στον ουρανο και για πρωτη φορα παρατηρησε ποσο αδειος ειναι. Ολα οσα αγαπησε, εμφανιστηκαν μπροστα της. Μυρωδιες. Ο φρεσκοκομμενος καφες, η πρωινη υγρασια, η  πικρια. Φορουσε μια ζακετα, ριχτη στον ωμο. Στο χρωμα του δερματος. Τιποτα φανταχτερο. Προστασια.

   Καπνισε αχορταγα το τσιγαρο της. Σαν να ταν το τελευταιο. Σαν κατι να την βιαζε, να τελειωσει. Ενας μισοτελειωμενος καφες και μια μισοτελειωμενη επιθυμια, αυστηρα στοιχισμενα στο τραπεζι του μπαλκονιου της. Ολα οσα μισησε, ανεβηκαν στο λαιμο της και την επνιξαν. Τα μακρια του κασκολ, η θηκη του καπνου του και το σ του που παχαινε σε καποιες λεξεις.

   Εκεινη, ξενυχτισμενη. Αποκαμωμενη και ησυχη. Θυμιζε κατι απο παλιες εποχες. Τα μαλλια της μακρια. Τα χειλη της κοκκινα. Οι σκεψεις της μπλε. Το  μπλε της μελαγχολιας και του παραπονου.

   Ρουφουσε βιβλια και θεωριες. Φρασεις και αποφθεγματα. Σοφιες καλα μαθημενες. Σχεδον υιοθετημενες. Τα πιστευω της για την ζωη, τομοι ολοκληροι. Ωρες πονοκεφαλου και απομονωσης.Ασφαλεια.

   Ηξερε να μετραει μεχρι το 300. Οταν εχανε το μετρημα αρχιζε ξανα. 1,2,3. Μαζοχισμος και αυτοταπεινωση στην προσπαθεια της να του δωσει χρονο. Εσβησε το τσιγαρο της στο τασακι και αφουγκραστηκε τον ηχο της σιωπης.

     

Ἀπογοητεύσου ἥσυχα.

Ἤρεμα δέξου νὰ κοιτᾷς

σταματημένο τὸ ρολόι.

Λογικὰ ἀπελπίσου

πῶς δὲν εἶναι ξεκούρδιστο,

ὅτι ἔτσι δουλεύει ὁ δικός σου χρόνος.

Κι ἂν αἴφνης τύχει

νὰ σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,

μὴ ριψοκινδυνέψεις νὰ χαρεῖς.

Ἡ κίνηση αὐτὴ δὲν θά ῾ναι χρόνος.

Θά ῾ναι κάποιων ἐλπίδων ψευδορκίες.

  Η ωρα περασμενες επτα το πρωι. Τα ματια της δεν ελεγαν να κλεισουν. Εκεινος δεν ειχε γυρισει και εκεινη συνεχιζε να τον περιμενει πεισματικα. Ηξερε βαθια μεσα της πως δεν θα ερχοταν.

    Λενε, πως οταν οι ανθρωποι φευγουν, ενα μικρο κομματι τους αφηνεται πισω. Κατι πρεπει να αφησουν στο παρελθον. Εκεινος προτιμησε να αφησει εκεινη. Αυτη, οτι εμεινε απο ενα ξεχασμενο εμεις. Εγω εξ ημισιας. Φευγουν οι ανθρωποι. Ισως καποια στιγμη να την ξανασυναντουσε. Στο πιο τρελο του ονειρο. Στα πιο μικρα του μυστικα. Μεσα απο ενα σκουριασμενο εγω. Μακρινο, σχεδον αχνο.  

   Ολα οσα αγαπησε, ανηκαν σε εκεινη. Το λιγοτερο που μπορουσε να κανει πριν της πει "αντιο" ηταν να φωναξει δυνατα το ονομα της. Μνημη.

Μονόλογος προς τον εαυτό μου.

Κοιταχτηκε καταματα στον καθρεπτη.Τιποτα ευχαριστο δεν περασε απο το μυαλο του. Κοιταξε ξανα. Τιποτα δεν του αρεσε, αλλα συμβιβαστηκε. Κοιταξε τη ζωη του, συμβιβαστηκε ξανα.

    Τρομαζε με την ιδεα του καινουργιου. Ποναγε στη θυμηση του παλιου. Πασχιζε να παει μπροστα. Ζηταγε βοηθεια απο φιλους και τραγουδια. Εκλεινε κρυφα τα ματια στο μελλον, δενοταν με το παρον. Ενιωθε ομως.

    Προδοτης, προδοσια. Ασχημο να προδιδεις το παρελθον σου και τον ιδιο σου τον εαυτο. 'Η ετσι να νιωθεις.

    Ηθελε να ουρλιαξει Δεν το εκανε. Ηταν πανω απο την δυναμη του. Περιμενε να το κανουν οι αλλοι για εκεινον.

    Πνιγοταν. Ωρες ωρες, πνιγοταν.Τον εσωζαν ομως. Οι στιγμες που ακομη δεν εχει ζησει. Αυτες που τοσο περιμενει.

    Ειναι Σαββατο. Απο αυτα που δεν εχεις ορεξη. Ουτε σκοπο. Που απλα αιωρησε. Ποσο ηθελε να πεταξει. Καποτε τον πεταξαν.

    Προχωρησε στο διαδρομο.Θαυμασε μια κρεμαστρα. Ποση εντυπωση του εκαναν, απλα καθημερινα πραγματα. Ανθρωπος απλος. Μηδιασε ανοητα. Εκει σε αυτη την κρεμαστρα, κρεμαγε τα ονειρα του. Το χαμογελο του, που ξαναφοραγε καθε φορα που εβγαινε εξω.

    Ντυθηκε Σαββατιατικα, σχεδον γιορτινα. Τελευταια προσπαθεια να τιναξει την μιζερια απο πανω του.Ποσο προσεχε πως φαινοταν.Το μυαλο του κομπος, το σωμα του κομματια.Το ντυσιμο, ανω του μετριου.Ετσι κρυβοταν. Αυτο ειχε να δωσει. Εικονες. Μυρωδιες. Καθρεπτες.

    Εκανε να γελασει στον καθρεπτη. Ο καθρεπτης με μια αορατη σφαλιαρα τον απερριψε. Ποσα ελεγε η σιωπη του καθρεπτη.

     Εβαλε κολωνια. Μια παλια, ξεχασμενη. Ενα αρωμα που ειχε βαρεθει. Ενα αρωμα αυτολυπησης και αηδιας. Δεν ειχε αλλο ομως. Καποια στιγμη τελειωνουν τα αρωματα. Ισως και οι ανθρωποι.

     Η ωρα 11. Ειχε αργησει. Γενικα , ειχε αργησει. Ολα πηγαιναν τοσο γρηγορα, αλλα εκεινος πεισματικα αργουσε. Ηλπιζε, βιωνε με θρασος τον θανατο του.

     Αναψε ενα τσιγαρο. Ξεχαστηκε. Παραμυθιαστηκε. Μεθυσε με την αναμνηση της ευτυχιας. Καθετι παλιο, λυτρωση, να το ξερεις.

     

Ανοιξε την πορτα και χαθηκε. Στη νυχτα, στον καθρεπτη, στη ζωη.