Έχω δει ανθρώπους να αλλάζουν. Απο τη μια μέρα στην άλλη. Απο τη μια στιγμή στην άλλη. Έχω δει άλλους, να παίρνουν το χρόνο τους. Να αλλάζουν σταδιακά, ένα μικρό κομμάτι τη φορά. Μα έμενα πάντα να τους κοιτάζω.

Θυμάμαι τον εαυτό μου στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου. Να θολώνω με την ανάσα μου το τζάμι και να πιστεύω πως καταβάθως είμαι, όλα όσα λέω στους άλλους πως είμαι.

Ύπαρχουν κάποιες στιγμές, που μέσα σου ξέρεις πως δεν θα σαι ο ίδιος άνθρωπος μετά απο αυτές. Μικρές στιγμές, που τρίζεις τα δόντια σου και φοβάσαι.

Δεν έχω τίποτα πια να κάψω. 

Όλες οι μέρες μοιάζουν ίδιες.Θα έπρεπε να νιώθεις μια ασφάλεια για αυτό. Αλλά δεν είσαι έτσι. Ποτέ δεν ήσουν. 

Όλα πάνε μπροστά μα εσύ στέκεσαι εκεί. Νομίζω, πως πια είναι αργά.

Και να ξέρεις, πονάει και στεναχωρεί, να μην έχεις πια αυτή τη φλόγα στο βλέμμα.

Νύχτες περίεργες. Μέρες θλιμμένες. Ξημερώματα με ματωμένα χείλη. Ώρες που δεν σε χωράει ο τόπος.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς, χωρίς λόγο. Με την σκέψη μου να με βαραίνει λίγο παραπάνω απο οτι συνήθως. 

Μην φοβάσαι. Όλα είναι καλά. 

Καλό μας φθινόπωρο.

Και καθομαστε εδω. Ο ενας διπλα στον αλλο. Να με ακουμπας και να σε αγγιζω. Να με κοιτας και να σε βλεπω. Να καιγεσαι και να καιγομαι. Απλα, για να δουμε ποιος δημιουργει την πιο πολλη σταχτη.

Στο ειπα απο την πρωτη στιγμη. Αν ανοιχτεις, θα σε καψω. Θα με νιωσεις τοσο αληθινα, που θα σε στιγματισω. Θα σου τσακισω τον εγκεφαλο. Θα γραψω το ονομα σου παντου. Οι ανασες μου θα ποτισουν με το αρωμα σου. Και θα τρομαξεις. Απο το ποσο μπορει να δεθει ενας ανθρωπος.

Μαζι με εσενα, θα καω και γω. Θα τριβω στο προσωπο μου, το χρωμα σου. Θα δημιουργω κενα, για να τα καλυψεις μονο εσυ. Θα ρυθμισω ολα μου τα ρολογια στην ωρα που ξυπνας. Θα δαγκωσω τα χειλη μου οσο πιο δυνατα μπορω για να τα χαζευεις ματωμενα. 

Και αυτο θα ειναι για μενα, ο κυκλος μου. Το 3,14 μου. Οτι θελω να ζω, με μονο γνωμονα εσενα. 

Και ειναι αυτη, η τραγικη μαγεια μας.  Να τραβαμε ο ενας τον αλλο με αυτον, τον τοξικο μαγνητισμο. εσυ να μου χαριζεις βλεμματα που στοιχειωνουν τα ορια μου και εγω να σου χαρίζω μια φωνη, που κραταω μονο για σενα.

Εχεις γευτει ποτε την γευση της υπομονης σου; Εχεις φτασεις ποτε σε σημειο να ακουμπας τα ορια σου με τις ακρες των δαχτυλων σου;

Ειναι που αυτη τη βδομαδα, ολα πανε αντιστροφα. Και οι συμβουλες που δινω πως ολα εχουν την βαρυτητα που τους αφηνεις να εχουν, ερχεται και στεκεται πανω στους ωμους μου.

Ειναι που ειχα πει πως θα αλλαξω. Που ξεριζωνω το δερμα απο πανω μου. Και ποναω. 

Δεν με αφηνεις να ηρεμησω. Ουτε για μια μικρη στιγμη. Ν α   ξ α π ο σ τ α σ ω.

Στο κραταω αυτο.

Ξερεις ποια ειναι η τραγωδια; Οσο παραλογος και αν ειναι ενας ανθρωπος. Οσο αδικο και να εχει, οσο και αν ειναι κατι απλα, μεσα στο κεφαλι του, ολο αυτο, δεν απεχει πολυ απο την πραγματικοτητα του.

"Και αποψε, σου ευχομαι καποια στιγμη, τα ψεματα που λες στον εαυτο σου για να περασεις την νυχτα, να γινουν η πραγματικοτητα σου."

Θυμασαι;

Που καθομουν σε εκεινη την γωνια και χαζευα τον κοσμο σου;

Που κοιταζα το φωτισμενο απο μια χλωμη λαμπα, προσωπο σου;

Και νιωθω περηφανος. Που η θεση αυτη εγραψε το ονομα μου.

Και νιωθω μικρος. Καθε φορα που σε βλεπω να κοιταζεις τα φωτα απεναντι.

Θυμασαι;

Ποσο θλιμμενο ηταν εκεινο το φεγγαρι;

Ποσο μου αρκουσε να σε βλεπω να σου φυσαει ο αερας τα μαλλια;

Το ξερεις;

Πως θα θελα να χωθω σε εκεινη τη στιγμη;

Να ακουσω τη θλιμμενη σου φωνη;

Να νιωσω πως με αγαπας με τετοιο τροπο, οπως δεν το ενιωσα ποτε μεχρι τωρα.

Δεν ζητησα ποτε, τιποτα αλλο. Μια θεση στον μοιρασμενο κοσμο σου.

Να βρισκομαι και γω εκει, καπου αναμεσα στα χλωμα φεγγαρια σου.

Ειναι ανυποφορα εδω, μα δεν πειραζει.

Τακτοποιω ενα μικρο κομματι μπερδεμενου εγκεφαλου σε μια σειρα απο λεξεις. Με χερια τσακισμενα ακουμπαω την ακρη ενος λερωμενου γαλαξια. Ειναι ανυποφορα εδω.

Με βαραινει μια πικρια, που δεν μπορω να αποβαλλω. Οριζει τις πνοες μου και κανει τον λαιμο μου, να πονα.  Νομιζω πως τα καλοκαιρια, ολα πηγαινουν λιγο πιο αργα. 

Υστερα στεκομαι με ρουχα μουσκεμενα απο ιδρωτα και μαυρο χρωμα. Στεκομαι για μια τοση δα στιγμη και κοιταζω τον ηλιο. Το στομα μου στεγνωσε απο λογια και χρονο, αλλα η μεταλλικη γευση της υπομονης μου, δεν λεει να φυγει. Μα σας υποσχομαι, πως για ενα μικρο κλασμα δευτερολεπτου, ολα μοιαζουν λιγο πιο ομορφα.

Θελω να τοποθετησω το κεφαλι μου αναποδα. Οσα με κρατανε κατω, να με τραβηξουν ψηλα.

"Whatever goes wrong can be used to your advantage, providing it goes wrong enough."

Υπαρχουν δυο ειδων ανθρωποι. Αυτοι που κοιτανε με πεινασμενα ματια αστερια και γαλαξιες, με την ελπιδα γραμμενη στο χερι τους και οι αλλοι. Οι αλλοι, που ενω θα μπορουσαν να κοιταζουν τους ουρανους και να οριζουν την δικη τους ευτυχια, φοβουνται τοσο στην σκεψη, πως για μια στιγμη, καθως εχεις το κεφαλι σου στραμμενο ψηλα, τα ποδια σου θα παψουν να ακουμπανε στη γη. 

Και να ξερεις, ειναι ευλογια και καταρα να νιωθεις τα παντα τοσο βαθια.

Ενα νοητο δωματιο. Οι σκεψεις μου κενες και το κεφαλι μου γεματο. Ενα δωματιο λευκο, με τρεις τοιχους.

Κρατιεμαι απο μια κλωστη. Και περισσευω απο παντου. Καθομαι σε μια γωνια και μετραω την ανασα μου.

Δεν μου αρεσει αυτο που εχω γινει.

Μενω να ζω σε σεναρια. Να οριζω την μετρια σκεψη μου, σαν το ταβανι που μου λειπει.

Καποιες μερες ξυπναω λιγο πριν το ξυπνητηρι.Καποιες μερες γευομαι την υπομονη μου. Καποιες μερες δαγκωνω τα χειλια μου, για να νιωσω κατι. Και καποιες αλλες, γαμαω τον εγκεφαλο μου για πλακα.

"for a minute there, I lost my self."