Δεν ειναι για μενα.

Καπου αναμεσα σε εναν υποτιθεμενο αλτρουισμο και την μαλακια που με δερνει εχω να πω ενα πραγμα. Το να ψαχνεις διακαως καποιον να σε σωσει απο τον εαυτο σου ειναι ενα προβλημα. Οκ . Το να μην μπορεις να βοηθησεις καποιον αλλο, ομως,  ειναι οτι χειροτερο.

Αποτελουμαι απο μια σειρα μαλακισμενων αντιληψεων. Υπερβολη, κυκλοθυμια, θλιψη απο το πουθενα, αναγκη για επιβεβαιωση. Μπορω να συνεχιζω για ωρες. Ειλικρινα. Ημουν ομως ο ανθρωπος των αλλων. Και αυτο εκανε τα πραγματα λιγο καλυτερα. Πολυ καλυτερα.

Δεν θα ξεκινησω, παλι, τις μαλακιες περι Π και αυτοδημιουργητων κουταλιων. Οσο και να μην φαινεται, αυτο το ποστ δεν ειναι για μενα. 

Δεν ξερω τι μου φταει πιο πολυ. 

Οτι δεν μπορω; Οτι δεν με αφηνεις; Οτι πιστευω σε μενα πιο πολυ απο οτι θα επρεπε;

Ειλικρινα, δεν ξερω.

Δεν ξερω τι νοημα βγαζει ολο αυτο. Ισως να ειναι απλα μια διαπιστωση ενος εγωκεντρικου ανθρωπου.

Αυτο το ποστ δεν ειναι για μενα. Δεν ξερω ομως, πως να το κανω να μην ειναι για μενα.

Το να βουλιαζεις τον εαυτο σου, δεν ειναι προβλημα. Ειναι και δεν ειναι. Καποια στιγμη αργα ή γρηγορα, το βλεπεις και τα καταφερνεις. Δεν ξερω πως αλλα το κανεις.

Δεν ξερω πως και τι θελω να πω. Δεν ξερω τι να κανω. Ολες τι φορες που δεν με αφηνεις να βοηθησω.Ολες τις φορες που "δεν μπορω να αλλαξω κατι, ετσι και αλλιως". Ολες τις φορες που δεν μπορω να βοηθησω.

αυτο το ποστ δεν ειναι για μενα. Ελπιζω εσυ, που με ξερεις να το καταλαβεις.

Ίσως.

Πασχιζω να ξεφυγω απο κουτια που ποτε δεν μπηκα. Ασχημες οι εποχες οταν δεν εχεις κατι να περιμενεις. Θελω τοσο πολυ την αλλαγη. Το κακο ειναι πως ποτε δεν την προκαλω.

Καποιοι ανθρωποι, ισως, να γεννηθηκαν πιο μελαγχολικοι απο τους αλλους. Ωρες ωρες δεν αντεχω τον εαυτο μου. Τα σεναρια που κανω στο κεφαλι μου. Το μελλον που φανταζει πιο χλωμο απο το παρελθον. 

Η γραμμη αναμεσα στο "περιμενω" και στο "τα παραταω" ειναι παρα πολυ λεπτη. Ισως να περιμενα παρα πολυ καιρο. Θελω να αλλαξω τα παντα, χωρις να αλλαξει τιποτα. Ισως καταβαθος να μην ξερω τι θελω.

Δεν παιρνω ποτε στα σοβαρα τον εαυτο μου. Ισως αυτο να ναι το μεγαλο μου προβλημα. 

Με τρομαζει η μιζερια. Ακομη πιο πολυ το γεγονος πως τραβαω ανθρωπους μαζι μου μεσα σε αυτη. 

Θα θελα μια φορα να φυγω. Να ξεχασω τα παντα. Να κανω μια καινουργια αρχη. Σε ενα μερος που να μην ξερω τιποτα και κανεναν. Το προβλημα ειναι ομως, πως δεν μου φταιει κανεις σας. Το προβλημα δεν ειστε εσεις, αλλα εγω. Ακομη και αν αλλαζαν τα παντα, ολα θα ταν τα ιδια, αν δεν αλλαξω εγω.

Σας ευχαριστω που με αντεχετε, ενω εγω δεν ανεχομαι τον εαυτο μου. Τον καθενα σας ξεχωριστα και κυριως εσενα. Ισως τελικα το Π σου να μην ειναι τοσο κεφαλαιο οσο θα ηθελε.

Θα θελα μια φορα να με δω μεσα απο τα ματια καποιου αλλου. Ισως ετσι να ταν λιγο καλυτερα τα πραγματα. Να βλεπα φανερα, αυτο που βλεπετε σε μενα.

Δυο πραγματα δεν κρυβονται με τιποτα σε αυτη τη ζωη: ο ερωτας και τα καμμενα χαρτια. 

Τον τελευταιο καιρο καπνιζω πιο πολυ απ'οτι συνηθως. Πινω πιο πολλους καφεδες απ'οτι θα επρεπε. Αναμενω πιο πολυ απ'οτι μπορω.

Ισως, τελικα, οταν προκαλεις την θλιψη, δεν αργει πολυ μεχρι να γινει κομματι σου.

μην με ξεχνατε, δεν αντεχω να μενω μονος.

καντε υπομονη μεχρι να ξαναγινω ο εαυτος μου.

Γκρί ανοιχτό, σχεδόν πράσινο.

"σχεδόν όλοι έχουν μια μανία, να αφήσουν το σημάδι τους στον κόσμο. Όλοι μας θέλουμε να μας θυμούνται."

Αυτό ακριβώς. 

Καποιες φορες σκοτεινιαζεις χωρις λογο. Ή καλυτερα με την παραμικρη αφορμη. Οταν πελαγωνεις, να θυμασαι πως ολα ξεκινουν απο σενα.

Τα βράδια, αγαπώ τον Πειραιά. Αγαπώ τα φώτα του, την διάσπαρτη κίνηση του. Αγαπώ τις παρέες του, τους δρόμους του, τα καφέ του. Είναι οι κρυφές του ιστορίες, οι ράδιο αρβύλες του, η ζωή του. Κάθε σημείο του, αποτελεί για κάποιον μια ανάμνηση. Κάποιες φορές τις μοιράζομαι και γώ, χωρίς να μου ανήκουν.

Κάποιες φορές ταυτίζεσαι με τραγούδια, που δεν περίμενες ποτέ. Κάποιες φορές έχεις την απαίτηση τα τραγούδια αυτά να θυμίζουν και στους άλλους, μόνο εσένα. Να νιώθεις τυχερός που ανακαλύπτεις πλευρές σου, που δεν ήξερες πως υπήρχαν. Τελικά, τα μέτρα και τα σταθμά της ζωής μας, ίσως να είναι περισσότερο ποσοτικά παρά ποιοτικά.

Τις νύχτες, αγαπώ παλιές φωτογραφίες. Αναγνωρίζω πρόσωπα και τον εαυτό μου. Μέρη και καταστάσεις που δεν θυμάμαι πιά.

Να μήν φοβάσαι τη λησμονιά. Κάπου, σε κάποιον, κάποτε άφησες ένα ανεξήτηλο σημάδι. Μια εικόνα. Μπορεί να μην το μάθεις ποτέ. Να σαι σίγουρος πως το έχεις κάνει. Και όταν αμφιβάλλεις, να θυμάσαι πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Δέν φταίς εσύ. Πολλές φορές το “άπειρο” κρατάει μόνο μια στιγμή. Και κάποια άπειρα είναι μεγαλύτερα απο άλλα.Ίσως σε κάποια κομμάτια σου να είσαι το μεγαλύτερο.

Άν σε αγαπούν να μάθουν να στο λένε. Κι αν δεν στο πούν να μαθείς να το νίωθεις. Να είσαι ευγνώμων για τους ανθρώπους δίπλα σου. Έχουν αναγνωρίσει κάτι, το οποίο μπορεί να μην δείς ποτέ. Μήν βασανίζεσε με το γιατί. Μείνε απλά στο γεγονός πως υπάρχουν άτομα που θα απαντήσουν στο τηλεφώνημα σου στις πέντε το χάραμα σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Να χαίρεσαι που υπάρχουν άνθρωποι που ξενυχτάνε για σένα. Μάθε να τους στηρίζεις, όσο και όπως σε στηρίζουν. 

Όταν έχεις πονέσει, κάτι έχεις κάνει κάλα. Μήν φοβάσαι όταν φθάνεις στα άκρα, αυτές οι στιγμές είναι που χτίζεις τον εαυτό σου. Όταν σε σιχαίνεσαι, μάθε να μην αφήνεις τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Είμαστε τα κομμάτια που μας αποτελούν. Ακόμη και άνθρωποι που μας γεμίζουν, που είναι σημαντικοι, βαθεια μέσα μας ήταν δική μας επιλογή. Κάποιος κάποτε, σε επέλεξε και πάλεψε για σένα. Όπως έκανες και εσύ.

Δέν έχει νόημα να προσπαθείς να αφήσεις το στίγμα σου. Άν το κάνεις, το κάνεις άθελα σου. Με λέξεις, πράξεις, μυρωδιές και εικόνες. Οι ουλές που αφήνεις στους ανθρώπους, δεν χρειάζεται να ναι απο κάτι κακό. Γιατί στο μακρινό μέλλον, αυτό που σε τσακίζει απο το παρελθόν είναι οι καλές αναμνήσεις.

Δεν φοβάμαι να τσαλακωθώ. Μην φοβάσαι ούτε εσύ.

Τα βράδια αγαπώ εμένα. Λίγο πριν κοιμηθώ, λέω στον εαυτό μου την πιο ειλικρινή καλημέρα.

Να μας αγαπάτε έμας τους γκρίζους ανθρώπους που καταβάθως είμαστε πράσινοι.