Κοιταζω τον ουρανο και δινω σε ολα τα αστερια το ονομα σου. Σε οσα βλεπω και σε οσα δεν φανηκαν ποτε.

Εχεις δυο μικρα φτερα , λιγο ακουμπησμενα απο το απειρο. Και μια φωνη που χωρεσε για μενα ολους τους γαλαξιες.

Μακαρι να το εβλεπες. Πως καπου αναμεσα στις γκριζες μερες σου, με αυτο το ζευγαρι σπασμενα φτερα, με εκανες να ταξιδεψω. 

Οπως και να εισαι, ψηλα στον ουρανο ή με ποδια ακουμπησμενα στη γη, να το θυμασαι αυτο. Πως για μια στιγμη, στον κοσμο σου αυτο που δεν σου φτανει, εκανες εναν ανθρωπο να γευτει την ευτυχια.

Απλωσα ολα μου τα χρωματα μπροστα μου. Το πρασινο , το γκρι και το λευκο μου.

Κουραστηκα να ζω, περιεργες μερες. 

Για αλλη μια φορα, μιλαω στον εαυτο μου και καταπινω οτι με ενοχλει.

Αναπνεω τσιγαρα και τα χερια μου σταζουν μικρες σταγονες μαυρο. Ισως μια μερα να καταλαβεις.

Μην ανησυχεις, θα μου περασει. Ηθελα για μια γαμημενη φορα, ομως, να με αφησεις να σε αγγιξω. Να σε αγγιξω με το πιο ομορφο γκρι, που εχεις δει ποτε σου.

Που και που να αδειαζεις ολα οσα σου γαμανε το κεφαλι. Που και που να φτανεις στα ορια σου, γιατι το γουσταρεις και να σκας. 

Μαθε οτι δεν ειναι ολοι σαν εσενα. Καταλαβε πως δεν μπορεις να σωσεις κανεναν. Προσπαθησε αν θες, αλλα μην στεναχωριεσαι για συμπεριφορες αλλων.

Να λυπασαι αυτους που δεν εκτιμουν, αρκει που ξερεις πως εσυ εκανες οτι μπορουσες. Μαθε να φευγεις λιγο πριν σε αφησουν. Μην αφηνεις κανεναν να οριζει αυτο που εισαι. Να τρεμεις οταν μπορεις και να εκπλησεις τον ιδιο σου τον εγκεφαλο. Αν δεν το κανεις εσυ, δεν θα το κανει κανεις.