Κοίτα εγώ.

Η ωρα λιγο πιο μετα απο το αργα. Ενα παγκακι και μια σκεψη. Στο βαθος να παιζει εναλλαξ Μποφιλιου και Ιωαννιδης. Ενα αμαξι γνωστο. Τρεις απουσιες,η μια πιο εντονη απο την αλλη. Μια παρουσια που δεν του κολλαει και ενας εναστρος ουρανος.
     Κανεις δεν τον παρατηρησε ποτε. Αυτη ηταν δικη του δουλεια. Να παρατηρει και να ζυγιζει. Να σωζει και να βιωνει. Να συντηρει και να χανει. Ετσι εμαθε . Να ζει μεσα σε στιγμες και ονειρα. Η σχεση του με τα ρολογια, σχεδον ανυπαρκτη οπως και η ικανοτητα του να ξεχναει.
     Ενα μηνυμα, του ταραξε τον κοσμο. Εναν κοσμο που περασε μηνες να τακτοποιησει. Παραμυθιασμενος πως ολα ειναι καλα. Μεγαλυτερη απωλεια , η παραλιγο παρουσια. Εκλεισε τα ματια και ταυτιστηκε με τον στιχο που βασανιζε τα αυτια και το μυαλο του. "Μονο που καπου καταβαθος, οποιος με ξερει κανει λαθος..".
     Εβγαλε ενα κομματι χαρτι. Ενα χαρτι που δεν αφηνε κανεναν να το δει. Πολλες φορες ξεχνουσε και ο ιδιος πως υπαρχει.Σημειωσε κατι βιαστηκα. Ουτε εκεινος δεν καταλαβαινε τις μπουρδες που εγραφε. Ποσο του θυμιζαν την ζωη του.
     Πλησιασε. Ποσο ηθελε μια φιλικη κουβεντα. Απο την αλλη οχι. Ηθελε απλα καποιον να τον κοιτα. Να τον κοιτα με ηρεμια να βυθιζεται. Σε μια κουταλια νερο, που ο ιδιος με περισση μαεστρια δημιουργησε. Ακολουθησαν κουβεντες, απο τις οποιες κρατησε τις μισες. Μοναδικο αποφθεγμα ; "Εγω, δικος σου φιλος ειμαι.". Ποτε δεν καταλαβε απο ποιον το ακουσε. Ηταν καποιος αλλος; το φανταστηκε; ηταν ο ιδιος του ο εαυτος;
     Το παγκακι αρχισε να φανταζει παραξενα βολικο. Αλλα ειχε κανει μια υποσχεση να γυρισει νωρις.Επρεπε μια φορα να τηρησει αυτο που υποσχεθηκε. Οχι , για αυτους. Για εκεινον. Για μια στιγμη φοβηθηκε πως δεν θα σηκωνοταν ποτε. Πως θα χανε καθε επαφη με την πραγματικοτητα. Βαθεια μεσα του ισως να το ευχηθηκε κιολας. Ειχε χασει την αισθηση του χρονου, οπως εχασε και την μνημη του.
     Ποτε χαρηκες τελευταια φορα; ποτε εκανες κατι για σενα ; οχι για τα πρεπει, για τα θελω. Παρερμηνευμενα λογια ενος φιλου, ανακατεμενα με τη δικη σου ηλιθια λογικη. Επιτελους ενιωσε πως καποιος θα ειναι εκει πιο πολυ απο εκεινον για εκεινον. Αρχισε να τρεμει. Οχι, απο φοβο αυτη τη φορα. Κατι ηταν και αυτο. Απο αρνηση. Απο αρνηση που δεν μπορουσε να δεχτει πως καποιος ηταν εκει να τον ακουσει. Ακομη καλυτερα, να τον νιωσει.
     Ειχε αναγκη να μεινει μονος. Μονος, αλλα με παρεα. Οξυμορος ανθρωπος, γεματος αντιθεσεις και ηλιθιοτητα. Μπολικη απο αυτη. Ενιωθε ανετα με το να βυθιζει τον εαυτο του σε θαλασσες που δημιουργουσε ο ιδιος. Ο μονος του τροπος να αποκτισει αυτοπεποιθηση. Κρυφα μεσα του, ισως και ο μονος τροπος να νιωσει μια παρουσια διπλα του.
    Ανετα θα μπορουσε να εμενε για παντα εκει, Ζαλισμενος απο το ποτο, απο το χρονο , τις αναμνησεις. Θυμωμενος με τον εαυτο του και συναμα περιφανος και ευτυχισμενος. Βυθισμενος σε στιχους και αυτοδημιουργητες κουταλιες.
    Να τον προσεχετε αυτον. Αφηστε με εμενα.

"Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις

είμαι όλα αυτά που αναφέρεις

Μόνο που κάπου κατά βάθος

όποιος με ξέρει κάνει λάθος"

Ιστορία Οικογενειακής Τρέλας.

     Καποτε ειχα γνωρισει μια κοπελα που το ονομα της , ανετα , θα μπορουσε να ειναι ηρεμια.

Μια κοπελα που σε μια γιορτη στο δημοτικο ειχε ντυθει μια "εποχη" με κατι λεμονια στο κεφαλι.Οχι, δεν τρελαθηκα.Ακομη δηλαδη.Και ισως το οφειλω σε εκεινη.Οχι ισως,σιγουρα.Ειμαι ενας απο τους προνομιουχους ανθρωπους, που εχουν στη ζωη τους ενα ατομο που θα σου χωσει μια γερη σφαλιαρα οταν το χρειαζεσαι.Δεν λεω, ειναι, με το "γαντι" σφαλιαρα, γιατι η καλλιεργημένη φυση της (γαλλικα και μπαλετο μεταξυ πολλων, πολλων αλλων) την εχουν εξελιξει σε μια καθως πρεπει κυρια με fetish τα παπουτσια.Το κοριτσι-βιβλιοφαγος-συλλεκτης περιοδικων-coffee addict, ομολογουμενως, με ωθει στον αλκοολισμο σε κατι βραδια "συνεδρίες" και υστερα στον απολυτο εξευτελισμο , αποτελεσμα μιας παρτιδας παιχνιδιου trivial.Αλλα χαλαλι της. Εχει ολοκληρη καβα σπιτι της. 

      Ας σοβαρευετω ομως.Οσο μπορει να σοβαρευτει ο Σαιμον. Ναι, ξερω με βριζεις για την ηλιθια συνηθεια μου να μιλαω στον τριτο ενικο για μενα.Αυτο σου το βρισιδι ειναι που εκτιμω και αγαπαω ομως.Ξερω, εχω χασει πολλα επεισοδια. Θελω να μαι εκει ομως. Και σου υποσχομαι πως θα ειμαι. Στα καλα και στα κακα (οχι,δεν σε ζηταω σε γαμο). Απλα δωσε μου το πατημα. Το πατημα να σε ξαναζησω, να σε γνωρισω, να σε θυμωσω.Θελω να μαι εκει. Κυριως,ομως να εισαι εσυ εδω.
    Ξερεις πως δεν μου αρεσει να επαναλαμβανομαι,αλλα το τελευταιο καιρο ειμαι σαν να μου εχει φυτρωσει ενα κουμπι "replay" στο μετωπο. Μην χαθεις. Οχι τιποτα αλλο, απλα εχω εναποθεσει τις εργασιακες μου ελπιδες σε ενα μπαρακι. Που θα χει θαμωνες και ολα θα ειναι χειροποιητα. Και θα χει και εναν χαζο μπαρμαν. Ξερεις εσυ. Μεχρι τοτε ενα ουσκακι '"παιδικο'' για μενα  και ενα ποτηρι τεκιλα για σενα, στο μπαλκονι σου, μου ειναι υπερ-αρκετο.Σε αφηνω ομως τωρα γιατι ο Στραβοποδαρος εχει μπει στο δωματιο μου και κυνηγαει το ελαφι σου.

    Ειναι μοναχικα μερικες φορες.Χωρις εναν ανθρωπο να σου πει "ωραιο παλτο".Μοναχικα,χωρις εναν ανθρωπο να μοιραστεις τα παιδικα βιβλια σου μαζι του.Οι 4 1/2 φιλοι και εγω μαζι σε αναζητουν.Ακομη και η καμερα που εχω ξεχασμενη σε ενα ντουλαπι.

   Φθανει με τα μελο. Μου υποσχεθηκες κατι για τον Σεπτεμβρη.Σε πιστευω και αναμενω.

αφιερωμενο σε ενα κοριτσι που με αποκαλει αδερφο.

Και μου βγαίνω πάντα λίγος.

Αλλη μια απο αυτες τις γαμημενες ημερες. Που νιωθεις πιο μονος απο ποτε. Μια απο τις ηλιθιες μερες που το μυαλο σου -ορκισμενος εχθρος σου- δεν σε αφηνει σε ησυχια. Ποσα μυστικα κρυβουν οι ανθρωποι. Ποσα δακρυα. Ακομη χειροτερα τα δακρυα που κολλανε στις κογχες των ματιων και δεν κυλανε.Αναγκασμενος να πνιγω τα παντα. Να σκοτωνω ονειρα και στιγμες. Μονο ετσι προχωρας.

    Θα θελα να ησασταν εδω.Εσεις οι δυο που αποκαλω "δικους μου" ανθρωπους. Και εκεινη. Εκεινη που βλεπει τα παντα και τιποτα.Που ζηταει συγγνωμη, ενω επρεπε να ουρλιαζει παρακαλω...

συγγνωμη. απο μενα, σε εμενα. Σε εκεινη, σε εσας τους δυο.

Χρονια  πολλα.

Ένας Μικρός Τιτανικός.

'Ένας μικρός τιτανικός.Γέλασα.Ένιωσα τόσο σίγουρος.Αυτό είμαστε.Ειχα μήνες να νιώσω αυτή τη σιγουριά.Ένα παγκάκι.Γέλια.Πολλά γέλια, μα ένα παγκάκι.Εσένα θα μου θυμίζει το παγκάκι αυτό.Έτσι θα λέω.
-Τι κάνεις;
-Πηγαίνω απο δω και απο κει.
-Νόμιζα πως είχες προχωρήσει.
Μάς φάνηκε τοσο έξυπνο.Αυτό είμαστε.ναι αυτό.Παλι αυτή η σιγουριά.Αυτο μου δίνεις.Σιγουριά.Μια αιτία να σταθώ.1.11.ώρα για ευχές.τα μάτια.παντα με τραβούσαν τα μάτια.τα μάτια λενε πολλά.1.12.η ευχή πέρασε.τοο ιδιο και η ευκαιρία.κατι δεν μου αρέσει.συγχωρεσε με αλλά αυτός είμαι.ένας μπερδεμένος.είδες;παλι το π μπροστά μου.π=3,14.γεμάτος.και καλά.εύκολο είναι.ετσι μου χες πει.πονάει.έτσι θα σου πω.σβουρες.μια σβουρα είσαι.ενα παιχνίδι.ποσο παιδί νιώθω διπλα σου.δεν ειμαι ομως παιδί.ειμαι καποιος που το όνομα του γράφεται με Σ κεφάλαιο.γέλασα.εγω που κάποτε πληγωθηκα.
-Είναι λογικό.σαν να σε ακούω να το λες.
Πόνος και χαρά.τι σημαίνει χαρά;Πες μου.Και πως λέγεται αυτος που κατι βαθειά μεσα του δεν τον αφήνει να χαρεί;
Π λέγεται.Π λέγομαι και γω.με Σ όμως.κεφάλαιο.θα μάθω να το αξίζω αυτό το σ.αυτό εισαι εσύ.κάτι που αξίζει.δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι τόσο.πάλι σε ακούω.ετσι ειναι η ζωή τελικά.φωνές.φωνές που μένουν πάντα αποτυπωμενες.φωνες που μέρα με τη μέρα ξεθωριάζουν.φωνες που δεν ακούς πια.Βρήκα τι σημαίνει ζωή.Χαίρομαι.χάρηκα
-Γειά σου είμαι ο Π.
-Χάρηκα.

για εκείνη. Την πριγκίπισσα της Ketchup.

Σέ Ξεχώρισα.

"Σε ξεχώρισα". Σε είδα εκεί να καπνίζεις "τσιγάρα βαριά".Με κοίταξες. Χαμογέλασες, ή έτσι νόμιζα.
 -Τι κάνεις; μου είπες.
-"Τίποτα σημαντικό,ζώ μονάχα εν λευκώ.
 Χαμογέλασες. Αυτή τη φορά στα αλήθεια.
-Κάνε μου "παρέα", ε'ιπες.
Σε κοίταξα. Με το μυαλό, με τα μάτια, με την ψυχή. Χωρίς κάν να γυρίσω πρός το μέρος σου.
'Ενα "μέτρημα" αιώνιο. 1 2 3 4,
-"Σέ έχω βρεί και σε χάνω", ειπα.
και χάθηκα. χάθηκα για να μην αφήσω "εκκρεμότητες".
Τρέμω. Ετρεμα. Ετρεξα. Ετρεξα και κρύφτηκα. "Να μήν σε δώ, να με αγνοέις".Να μήν θυμηθώ.
"Δεν ανάβουνε συχνά, τέτοια χαράματα".

Λόγια τών 2:46 Τεταρτης.

   Λογια του αερα.Απο αυτα που ξερεις πως δεν εννοεις.Λογια των 2:46.Λογια των 2:46 της Τεταρτης. Μια μερα. Πολλες μερες.2 μερες και 20 χρονια.Ευκαιρια.Ευκαιρια να δω και να μαθω.Να μαθω πως τιποτα δεν μενει το ιδιο.Για αυτο ειμαστε φτιαγμενοι.Για να υπαρχουμε.Ετσι μεγαλωνουμε.Καποτε παιζαμε,τωρα σιωπη.Τρελαινει η σιωπη. Επουλωνει η σιωπη. Λησμονω.

   Ολα γινονται για καποιο λογο.Ακομη και η λησμονια.Ποσο την λαχταραω.Την λαχταραω αναγκαια. Γεματη παθη η ζωη. Με μια απλη συγγνωμη. Συν + γνωμη. Συν + φωνη. Συγχωρα με αλλα δεν συμφωνω.

Ακούμπα με και ας ραγίσω.

'Ετσι αξίζουμε πιο πολύ, ραγισμένοι.

Η ζωή μας μετριέται σε πληγές και λάθη.

Αυτοί έχουν αξία,οι ραγισμένοι.Αυτοί που κάποτε τους ράγισαν,θα ραγίσουν..

'Ετσι ειναι, έτσι πάει..

τα γυάλινα...