Νύχτες περίεργες. Μέρες θλιμμένες. Ξημερώματα με ματωμένα χείλη. Ώρες που δεν σε χωράει ο τόπος.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς, χωρίς λόγο. Με την σκέψη μου να με βαραίνει λίγο παραπάνω απο οτι συνήθως. 

Μην φοβάσαι. Όλα είναι καλά. 

Καλό μας φθινόπωρο.

Και καθομαστε εδω. Ο ενας διπλα στον αλλο. Να με ακουμπας και να σε αγγιζω. Να με κοιτας και να σε βλεπω. Να καιγεσαι και να καιγομαι. Απλα, για να δουμε ποιος δημιουργει την πιο πολλη σταχτη.

Στο ειπα απο την πρωτη στιγμη. Αν ανοιχτεις, θα σε καψω. Θα με νιωσεις τοσο αληθινα, που θα σε στιγματισω. Θα σου τσακισω τον εγκεφαλο. Θα γραψω το ονομα σου παντου. Οι ανασες μου θα ποτισουν με το αρωμα σου. Και θα τρομαξεις. Απο το ποσο μπορει να δεθει ενας ανθρωπος.

Μαζι με εσενα, θα καω και γω. Θα τριβω στο προσωπο μου, το χρωμα σου. Θα δημιουργω κενα, για να τα καλυψεις μονο εσυ. Θα ρυθμισω ολα μου τα ρολογια στην ωρα που ξυπνας. Θα δαγκωσω τα χειλη μου οσο πιο δυνατα μπορω για να τα χαζευεις ματωμενα. 

Και αυτο θα ειναι για μενα, ο κυκλος μου. Το 3,14 μου. Οτι θελω να ζω, με μονο γνωμονα εσενα. 

Και ειναι αυτη, η τραγικη μαγεια μας.  Να τραβαμε ο ενας τον αλλο με αυτον, τον τοξικο μαγνητισμο. εσυ να μου χαριζεις βλεμματα που στοιχειωνουν τα ορια μου και εγω να σου χαρίζω μια φωνη, που κραταω μονο για σενα.

Εχεις γευτει ποτε την γευση της υπομονης σου; Εχεις φτασεις ποτε σε σημειο να ακουμπας τα ορια σου με τις ακρες των δαχτυλων σου;

Ειναι που αυτη τη βδομαδα, ολα πανε αντιστροφα. Και οι συμβουλες που δινω πως ολα εχουν την βαρυτητα που τους αφηνεις να εχουν, ερχεται και στεκεται πανω στους ωμους μου.

Ειναι που ειχα πει πως θα αλλαξω. Που ξεριζωνω το δερμα απο πανω μου. Και ποναω. 

Δεν με αφηνεις να ηρεμησω. Ουτε για μια μικρη στιγμη. Ν α   ξ α π ο σ τ α σ ω.

Στο κραταω αυτο.

Ξερεις ποια ειναι η τραγωδια; Οσο παραλογος και αν ειναι ενας ανθρωπος. Οσο αδικο και να εχει, οσο και αν ειναι κατι απλα, μεσα στο κεφαλι του, ολο αυτο, δεν απεχει πολυ απο την πραγματικοτητα του.

"Και αποψε, σου ευχομαι καποια στιγμη, τα ψεματα που λες στον εαυτο σου για να περασεις την νυχτα, να γινουν η πραγματικοτητα σου."

Θυμασαι;

Που καθομουν σε εκεινη την γωνια και χαζευα τον κοσμο σου;

Που κοιταζα το φωτισμενο απο μια χλωμη λαμπα, προσωπο σου;

Και νιωθω περηφανος. Που η θεση αυτη εγραψε το ονομα μου.

Και νιωθω μικρος. Καθε φορα που σε βλεπω να κοιταζεις τα φωτα απεναντι.

Θυμασαι;

Ποσο θλιμμενο ηταν εκεινο το φεγγαρι;

Ποσο μου αρκουσε να σε βλεπω να σου φυσαει ο αερας τα μαλλια;

Το ξερεις;

Πως θα θελα να χωθω σε εκεινη τη στιγμη;

Να ακουσω τη θλιμμενη σου φωνη;

Να νιωσω πως με αγαπας με τετοιο τροπο, οπως δεν το ενιωσα ποτε μεχρι τωρα.

Δεν ζητησα ποτε, τιποτα αλλο. Μια θεση στον μοιρασμενο κοσμο σου.

Να βρισκομαι και γω εκει, καπου αναμεσα στα χλωμα φεγγαρια σου.