Πασχιζε να πιασει χωρο. Να εδραιωθει. Να νιωσει πως καποιος τον υπολογιζει.
Επρεπε να πολεμησει φαντασματα και γεγονοτα. Προσωπα και εικονες. Να αρπαξει τον χωρο του. Να τον απαιτησει.Ηταν παντα εκει. Σπανια τον εβλεπαν. Ολοι ειχαν τους "αλλους".Ενα στοιχημα με τον ιδιο του τον εαυτο.
Δεν του αρεσε να τον συγκρινουν, να τον ταυτιζουν. Τον νευριαζε. Κοιταζε καταματα την ζωη του και κατι δεν του αρεσε.Απογοητευοταν ευκολα, αλλα πεισμωνε με την ιδια ευκολια.Ο χρονος του που τελειωνε, απλετος. Ξυπναγε τις νυχτες, κοιμοταν με την αυγη. Ολος ο χρονος ηταν δικος του. Να κανει τα καπριτσια του και τις υπερβολες του.Να αντιδρα με υστερια, να βουλιαζει στην ηρεμια που τον τρελαινε.
Ρουφουσε τους ανθρωπους, τους εκαιγε σαν αποτελεσμα της δικης του αναγκης να τον καψουν. Να τον ζησουν, να τον κανουν να βαρεθει, να τον υπολογισουν.Πασχιζε. Ξανα. Να νιωσει χρησιμος. Γνωρισε αρκετους και κανεναν. Τιποτα ουσιαστικο. Και ειχε και μερικους. Οχι οσο ηθελε, ομως.
Ονειρευοταν με τα ματια ανοιχτα.Ετσι ηξερε να κανει. Να δινεται. Ετσι συνηθιζε.Η σχεση του με την συνηθεια, περιεργη.Σχεδον κωμικη. Απο την μια την αναζητουσε. Εψαχνε το ουσιαστικο, το καθημερινο. Βαριοταν ομως ευκολα. Πνιγοταν απο την ρουτινα και την επαναληψη.
Πολεμουσε να μην γινει ποτε αυτο που μισουσε.Γραφικος. Εχει φτασει τοσο κοντα ομως. Ενας καποιος, που παντα αναρωτιοταν τι αφηνε πισω του. Πισω απο τα αστεια του, τις γκριματσες και τις κινησεις του.Ποιος τον θυμοταν και γιατι. Ποιος θα δενοταν μαζι του και ποτε. Εψαχνε την επιβεβαιωση και οταν την εβρισκε, την απορριπτε.Ισως αυτος να ηταν ο σκοπος της ζωης του. Να εκπλησσει τον εαυτο του. Αυτον τον καποιο.
Ειχε περασει και χασει πολλα.Επεισοδια και ανθρωπους.Ηξερε πως ηταν ηδη αργα.Ισως και λιγο νωρις, μερικες φορες. Επρεπε να μαθει να εκτιμαει. Μονο ετσι θα εβλεπε.Θυμηθηκε μια υποσχεση για ενα νησι απο καποιον φιλο. Μια κουβεντα που τον στοιχιωσε για παντα, και χαμογελασε. Ηταν ανακουφιση για εκεινον. Να ξερει τι τον ενοχλει. Τι φοβαται. Ποια δικαιολογια εχει. Τιποτα δεν ηταν το ιδιο. Απο εκεινη τη μερα και μετα τιποτα δεν του θυμιζε εκεινον τον "αυτον" που αφησε πισω.
Να ξερεις, παντα, πως οτι ζητας καταβαθος το εχεις. Σκεφτηκε, χασμουρηθηκε και κοιμηθηκε. Εφτασε η αυγη.
No comments:
Post a Comment