Καποιοι ανθρωποι, ισως, να γεννηθηκαν πιο μελαγχολικοι απο τους αλλους. Ωρες ωρες δεν αντεχω τον εαυτο μου. Τα σεναρια που κανω στο κεφαλι μου. Το μελλον που φανταζει πιο χλωμο απο το παρελθον.
Η γραμμη αναμεσα στο "περιμενω" και στο "τα παραταω" ειναι παρα πολυ λεπτη. Ισως να περιμενα παρα πολυ καιρο. Θελω να αλλαξω τα παντα, χωρις να αλλαξει τιποτα. Ισως καταβαθος να μην ξερω τι θελω.
Δεν παιρνω ποτε στα σοβαρα τον εαυτο μου. Ισως αυτο να ναι το μεγαλο μου προβλημα.
Με τρομαζει η μιζερια. Ακομη πιο πολυ το γεγονος πως τραβαω ανθρωπους μαζι μου μεσα σε αυτη.
Θα θελα μια φορα να φυγω. Να ξεχασω τα παντα. Να κανω μια καινουργια αρχη. Σε ενα μερος που να μην ξερω τιποτα και κανεναν. Το προβλημα ειναι ομως, πως δεν μου φταιει κανεις σας. Το προβλημα δεν ειστε εσεις, αλλα εγω. Ακομη και αν αλλαζαν τα παντα, ολα θα ταν τα ιδια, αν δεν αλλαξω εγω.
Σας ευχαριστω που με αντεχετε, ενω εγω δεν ανεχομαι τον εαυτο μου. Τον καθενα σας ξεχωριστα και κυριως εσενα. Ισως τελικα το Π σου να μην ειναι τοσο κεφαλαιο οσο θα ηθελε.
Θα θελα μια φορα να με δω μεσα απο τα ματια καποιου αλλου. Ισως ετσι να ταν λιγο καλυτερα τα πραγματα. Να βλεπα φανερα, αυτο που βλεπετε σε μενα.
Δυο πραγματα δεν κρυβονται με τιποτα σε αυτη τη ζωη: ο ερωτας και τα καμμενα χαρτια.
Τον τελευταιο καιρο καπνιζω πιο πολυ απ'οτι συνηθως. Πινω πιο πολλους καφεδες απ'οτι θα επρεπε. Αναμενω πιο πολυ απ'οτι μπορω.
Ισως, τελικα, οταν προκαλεις την θλιψη, δεν αργει πολυ μεχρι να γινει κομματι σου.
μην με ξεχνατε, δεν αντεχω να μενω μονος.
καντε υπομονη μεχρι να ξαναγινω ο εαυτος μου.
No comments:
Post a Comment