Οι τέλειες τελείες.

Θυμασαι;

Που καθομουν σε εκεινη την γωνια και χαζευα τον κοσμο σου;

Που κοιταζα το φωτισμενο απο μια χλωμη λαμπα, προσωπο σου;

Και νιωθω περηφανος. Που η θεση αυτη εγραψε το ονομα μου.

Και νιωθω μικρος. Καθε φορα που σε βλεπω να κοιταζεις τα φωτα απεναντι.

Θυμασαι;

Ποσο θλιμμενο ηταν εκεινο το φεγγαρι;

Ποσο μου αρκουσε να σε βλεπω να σου φυσαει ο αερας τα μαλλια;

Το ξερεις;

Πως θα θελα να χωθω σε εκεινη τη στιγμη;

Να ακουσω τη θλιμμενη σου φωνη;

Να νιωσω πως με αγαπας με τετοιο τροπο, οπως δεν το ενιωσα ποτε μεχρι τωρα.

Δεν ζητησα ποτε, τιποτα αλλο. Μια θεση στον μοιρασμενο κοσμο σου.

Να βρισκομαι και γω εκει, καπου αναμεσα στα χλωμα φεγγαρια σου.