Ειναι που αυτη τη βδομαδα, ολα πανε αντιστροφα. Και οι συμβουλες που δινω πως ολα εχουν την βαρυτητα που τους αφηνεις να εχουν, ερχεται και στεκεται πανω στους ωμους μου.
Ειναι που ειχα πει πως θα αλλαξω. Που ξεριζωνω το δερμα απο πανω μου. Και ποναω.
Δεν με αφηνεις να ηρεμησω. Ουτε για μια μικρη στιγμη. Ν α ξ α π ο σ τ α σ ω.
Στο κραταω αυτο.
Ξερεις ποια ειναι η τραγωδια; Οσο παραλογος και αν ειναι ενας ανθρωπος. Οσο αδικο και να εχει, οσο και αν ειναι κατι απλα, μεσα στο κεφαλι του, ολο αυτο, δεν απεχει πολυ απο την πραγματικοτητα του.
Ξερεις ποια ειναι η τραγωδια; Οσο παραλογος και αν ειναι ενας ανθρωπος. Οσο αδικο και να εχει, οσο και αν ειναι κατι απλα, μεσα στο κεφαλι του, ολο αυτο, δεν απεχει πολυ απο την πραγματικοτητα του.
"Και αποψε, σου ευχομαι καποια στιγμη, τα ψεματα που λες στον εαυτο σου για να περασεις την νυχτα, να γινουν η πραγματικοτητα σου."

No comments:
Post a Comment