Ωραιος, νεος και ατυχης.

 Ηταν αυτο που λεμε, "περιεργος" ανθρωπος. Απλος μεσα στην πολυπλοκοτητα του. Ενα κραμα χαρας και περισσευουμενης λυπης.Τρανταζε τα σωθικα του και προκαλουσε τον εαυτο του. Υιοθετημενη η πορεια του στην αυτο καταστροφη.
    Ελεγε πολλα και ενιωθε αλλα τοσα. Οσα "σαγαπω" ειπε στη ζωη του τον στοιχειωναν σιωπηλα. Εσταζε συναισθηματα σε μια λιμνη απο αναμνησεις. Αιωνιος σκοπος του η συλλογη αναμνησεων. Δυσκολο πραγμα.
   Του αρεσε να κοιταζει τα φωτα της πολης. Να ακουει μουσικη και να καπνιζει. Να μεθαει και να παραπαταει. Φοραγε μακρυα κασκολ και αρβιλια.Επινε τον καφε του, μετριο με παραπανω ζαχαρη και τον επιανε αμοκ με οτιδηποτε σκοτεινο και αποκοσμο.
   Ηταν ο ανθρωπος των αλλων. Βασανιζοταν οταν βρισκοταν αντιμετωπος με τον εαυτο του. Αγριευε καθε φορα που κοιταζε το ειδωλο του στον καθρεπτη. Χρειαζοταν επιβεβαιωση πιο πολυ απο οτι χρειαζοταν να αναπνεει.Τρομαζε μπροστα στα ματια του κοσμου, αλλα δεν νοιαζοταν κιολας.
  Ισορροπουσε καπου αναμεσα στο μελλον και το χθες. Το παρον του επερνε αξια μονο οταν ηταν,πλεον, παρελθον. Εκει το εχανε. Κουρασμενος απο τον διαρκη του αγωνα να εκπληξει τον εαυτο του. Κουρασμενος απο οσα δεν καταφερε ποτε να κανει κι ομως τον ακολουθουσαν παντου.
   Μαγευοταν απο μικρα, ασημαντα. Τα ξεχναγε γρηγηορα, ομως. Ανθρωπος κακος με τον εαυτο του. Ο αυστηροτερος κριτης. Αποστολεας αλληλογραφιας χωρις παραληπτη. Αχορταγος. Ποτε τιποτα δεν του εφτανε και ετσι εχανε την ουσια. Εκει το χανε, ξανα.
   Οραματιζοταν τον εαυτο του ξανα,νεο. Καθως καθοταν στην πολυθρονα του και κοιταζε εξω απο το παραθυρο λογαριαζε ποσα ειχε κανει στη ζωη του. Ποσα εχασε, ποσε βρηκε και ποσα ξεχασε. Πολλα. Ολες του οι στιγμες, περασαν μπροστα απο τα ματια του. Αν μπορουσε θα πεθαινε εδω. Με τα ματια κλειστα και το μυαλο του θολωμενο με αναμνησεις. Διπλα σε ενα μισοαδειο ποτηρι  κοκκινο κρασι. Μονος.
    Αυτο φοβοταν πιο πολυ απο ολα στη ζωη του, τη μοναξια. Πεισμα του, να αντιμετωπισει για τελευταια φορα τον φοβο του. Να τον αντιμετωπισει ή να τον παρει, απλα , μαζι του.
    Οι τεσσερεις μηνες του ειχαν φανει πολυ. Εξαλλου δεν ειχε αφησει ανοικτους λογαριασμους. Μονο με τον εαυτο του. Οι ανθρωποι ειχαν εν τελει γινει απλα σκιες. Σκιες που καποτε δινοταν για αυτες.Ετρεμε.
    Ετρεμε στην ιδεα του θανατου. Πως θα κλεινε τα ματια για τελευταια φορα. Πως οταν τα ανοιγε ξανα να βρισκοταν σε ενα μερος, διαφορετικο. Αγνωστο και συναμα οικειο. Το μονο που τον  εκανε ευτυχισμενο ειναι πως επιτελους αφησε πισω τον εαυτο του. Τον αιωνιο αντιπαλο. Το προσωπο στο οποιο ειχε απολογηθει τοσες φορες. Εναν αδερφο που ποτε δεν αγαπησε.
   Ενα κορμι που μαρτυραει κακουχιες και απωλειες. Δακρυα και πονο. Γελια και ονειρα. Αναμνησεις.
Σηκωθηκε για να χορεψει για τελευταια φορα. Εκλεισε τα ματια και γευτηκε τη θαλασσα. Στρυφογυρισε με τα χερια του να αγκαλιαζουν τον εαυτο του, στερνη του προσπαθεια για συγχωρεση. Εριξε κλεφτες ματιες στα καδρα, τις φωτογραφιες, τις μυρωδιες, τη ζωη του. Χαμογελασε σαν νικητης. Ηπιε μια γουλια κρασι , μια γουλια σαν να τελειωναν ολα εκει.Ξαπλωσε στην πολυθρονα του  και ενω κοιταζε τον ουρανο, φωναξε με οση δυναμη του ειχε απομεινει: " Ευχαριστω.."

Δεν τον ειδε ξανα κανεις. Καποιοι φανταστηκαν πως τον ειδαν να περπαταει στην αυλη του. Αλλοι πως διαβαζε ενα βιβλιο σε μια καρεκλα στην βεραντα. Αλλοι πως τριγυρναγε χαμενος στα σοκακια της Αθηνας. Τον ειδαν πολλοι. Δεν τον ενιωσε κανενας.