Αλλη μια απο αυτες τις γαμημενες ημερες. Που νιωθεις πιο μονος απο ποτε. Μια απο τις ηλιθιες μερες που το μυαλο σου -ορκισμενος εχθρος σου- δεν σε αφηνει σε ησυχια. Ποσα μυστικα κρυβουν οι ανθρωποι. Ποσα δακρυα. Ακομη χειροτερα τα δακρυα που κολλανε στις κογχες των ματιων και δεν κυλανε.Αναγκασμενος να πνιγω τα παντα. Να σκοτωνω ονειρα και στιγμες. Μονο ετσι προχωρας.
Θα θελα να ησασταν εδω.Εσεις οι δυο που αποκαλω "δικους μου" ανθρωπους. Και εκεινη. Εκεινη που βλεπει τα παντα και τιποτα.Που ζηταει συγγνωμη, ενω επρεπε να ουρλιαζει παρακαλω...
συγγνωμη. απο μενα, σε εμενα. Σε εκεινη, σε εσας τους δυο.
Χρονια πολλα.
No comments:
Post a Comment