Κανεις δεν τον παρατηρησε ποτε. Αυτη ηταν δικη του δουλεια. Να παρατηρει και να ζυγιζει. Να σωζει και να βιωνει. Να συντηρει και να χανει. Ετσι εμαθε . Να ζει μεσα σε στιγμες και ονειρα. Η σχεση του με τα ρολογια, σχεδον ανυπαρκτη οπως και η ικανοτητα του να ξεχναει.
Ενα μηνυμα, του ταραξε τον κοσμο. Εναν κοσμο που περασε μηνες να τακτοποιησει. Παραμυθιασμενος πως ολα ειναι καλα. Μεγαλυτερη απωλεια , η παραλιγο παρουσια. Εκλεισε τα ματια και ταυτιστηκε με τον στιχο που βασανιζε τα αυτια και το μυαλο του. "Μονο που καπου καταβαθος, οποιος με ξερει κανει λαθος..".
Εβγαλε ενα κομματι χαρτι. Ενα χαρτι που δεν αφηνε κανεναν να το δει. Πολλες φορες ξεχνουσε και ο ιδιος πως υπαρχει.Σημειωσε κατι βιαστηκα. Ουτε εκεινος δεν καταλαβαινε τις μπουρδες που εγραφε. Ποσο του θυμιζαν την ζωη του.
Πλησιασε. Ποσο ηθελε μια φιλικη κουβεντα. Απο την αλλη οχι. Ηθελε απλα καποιον να τον κοιτα. Να τον κοιτα με ηρεμια να βυθιζεται. Σε μια κουταλια νερο, που ο ιδιος με περισση μαεστρια δημιουργησε. Ακολουθησαν κουβεντες, απο τις οποιες κρατησε τις μισες. Μοναδικο αποφθεγμα ; "Εγω, δικος σου φιλος ειμαι.". Ποτε δεν καταλαβε απο ποιον το ακουσε. Ηταν καποιος αλλος; το φανταστηκε; ηταν ο ιδιος του ο εαυτος;
Το παγκακι αρχισε να φανταζει παραξενα βολικο. Αλλα ειχε κανει μια υποσχεση να γυρισει νωρις.Επρεπε μια φορα να τηρησει αυτο που υποσχεθηκε. Οχι , για αυτους. Για εκεινον. Για μια στιγμη φοβηθηκε πως δεν θα σηκωνοταν ποτε. Πως θα χανε καθε επαφη με την πραγματικοτητα. Βαθεια μεσα του ισως να το ευχηθηκε κιολας. Ειχε χασει την αισθηση του χρονου, οπως εχασε και την μνημη του.
Ποτε χαρηκες τελευταια φορα; ποτε εκανες κατι για σενα ; οχι για τα πρεπει, για τα θελω. Παρερμηνευμενα λογια ενος φιλου, ανακατεμενα με τη δικη σου ηλιθια λογικη. Επιτελους ενιωσε πως καποιος θα ειναι εκει πιο πολυ απο εκεινον για εκεινον. Αρχισε να τρεμει. Οχι, απο φοβο αυτη τη φορα. Κατι ηταν και αυτο. Απο αρνηση. Απο αρνηση που δεν μπορουσε να δεχτει πως καποιος ηταν εκει να τον ακουσει. Ακομη καλυτερα, να τον νιωσει.
Ειχε αναγκη να μεινει μονος. Μονος, αλλα με παρεα. Οξυμορος ανθρωπος, γεματος αντιθεσεις και ηλιθιοτητα. Μπολικη απο αυτη. Ενιωθε ανετα με το να βυθιζει τον εαυτο του σε θαλασσες που δημιουργουσε ο ιδιος. Ο μονος του τροπος να αποκτισει αυτοπεποιθηση. Κρυφα μεσα του, ισως και ο μονος τροπος να νιωσει μια παρουσια διπλα του.
Ανετα θα μπορουσε να εμενε για παντα εκει, Ζαλισμενος απο το ποτο, απο το χρονο , τις αναμνησεις. Θυμωμενος με τον εαυτο του και συναμα περιφανος και ευτυχισμενος. Βυθισμενος σε στιχους και αυτοδημιουργητες κουταλιες.
Να τον προσεχετε αυτον. Αφηστε με εμενα.
"Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
Μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος"
No comments:
Post a Comment