Οι τέλειες τελείες.

Ο ουρανος λιγο αφου ξημερωσει, εχει το πιο αληθινο, γκρι χρωμα.

Εχει περασει καιρος. Δεν ειναι οτι δεν εχω κατι να γραψω. Γραφω πιο πολυ απο ποτε. Ειναι οτι μετα απο λιγο, δεν εχει σημασια.

Οταν βυθιζεις τις ακρες των χεριων σου στη θαλασσα, μοιαζει πιο μπλε απο οτι πραγματικα ειναι.

Πως μπορεις και μιλας λοιπον για κυματα, αν δεν εχεις πνιγει μεσα σε αυτα; Πως μπορεις να μιλας για μοναξια, αν δεν εχεις ακουσει την απολυτη ησυχια και την καρδια σου να χτυπαει, κατω απο το νερο;

Η φωτια, λιγο πριν σβησει παιρνει ενα βαθυ, πορτοκαλι χρωμα.

Πως μπορεις να μιλας για φοβο, οταν δεν εχεις καψει τα δαχτυλα σου μεσα σε μια φωτια; Πως μπορεις να μιλας για επιθυμια αν δεν σε εχει παρει ο υπνος, καθως ακους μια φωτια να καιει;

Το πρωτο βημα για να απομυθοποιησεις καποιον, ειναι να τον γνωρισεις.

Τοτε ομως θα μπορεσεις να γνωρισεις καποιον, ειλικρινα. Και για μενα, τιποτα δεν συγκρινεται με αυτο. Με το να μπορεις να πεις "σε ξερω πιο καλα απο τον καθενα."

Η μαγεια του να μην εχεις κατι, ειναι οτι το οριζεις.

Οταν ζεις κατι, σε οριζει αυτο.