Οι τέλειες τελείες.

Σε βαζουν να κατσεις στο τιμονι. Μοιαζει πιο αβολα απο ποτε. Σε μαθαινουν να αλλαζεις τις ταχυτητες, να πατας το φρενο, να γκαζωνεις.

Κοιτας εξω απο το παραθυρο, χαζευεις τον δρομο και νιωθεις μια απιστευτη αναγκη να καπνισεις. 

Σου λενε να προσεξεις. Να παιρνεις πιο ανοιχτα ή κλειστα τις στροφες. Περα απο τον εαυτο σου, να εχεις το νου σου και στους αλλους. 

Αεροσακος, μονο ο εαυτος σου.

Κοιτας πεισματικα ενα φωτακι που αναβοσβηνει. Δεν καταλαβαινεις αν ειναι ετοιμο να σβησει. Οπως και να χει, συνεχιζεις.

Ακους το πρωτο σου μπραβο και νιωθεις καλα, μετα απο καιρο. 

Κοιτας τους περαστικους και νιωθεις περηφανος. Καποιοι ηρθαν για να μεινουν.

Πατας το γκαζι φτανεις τα 300 και τσακιζεσαι. Γελας, μεχρι να ερθει το ασθενοφορο. Τιποτα δεν μοιαζει το ιδιο. Νιωθεις γεματος. Σημασια εχει, πως ευχαριστηθηκες την διαδρομη.

Μυριζεις τα δευτερολεπτα που περνανε μπροστα απο τα ματια σου. Θα χαριζες ολα σου τα αυριο, για να τα ξαναζησεις.

Ηρεμησε. Το φαναρι ειναι πρασινο και ο συνεπιβατης που θες, ειναι ακομα εδω.

Τι και αν δεν χωραω πουθενα; το parking που εχτισα εχει παντα το ονομα σου.